Santoshi's World

माझा लोगो / My Logo

2011-12-03T04:18:00.000-08:00

माझ्या रांगोळ्या / My Rangoli,

2011-11-01T22:49:00.000-07:00

छायाचित्र / Photography

2011-10-22T04:37:00.000-07:00

कृपया खाली दिलेल्या लिंक क्लिक करा / Please click below links to see more..

Flowers / Trees

******************************

Animal / Insects / Butterfly

******************************

Nature / Sun

******************************

God / Temple

******************************

People

******************************

Other

माझ्या काही रोमांटिक चारोळ्या

2011-10-05T00:46:00.000-07:00

************************************

तूच आहेस रे राजा

सख्या माझ्या ह्रदयाचा,

मनातही केव्हाच बहरलाय

वसंत तुझ्याच प्रितीचा.

- संतोषी साळस्कर.

************************************

नाजूक माझ्या ह्रदयाला

नेहमीच तू फुलासारखं जपतोस,

तुझ्या प्रेमाच्या सहवासात

कोमेजलेल्या मनालाही फुलवतोस.

- संतोषी साळस्कर.

************************************

माझ्या आयुष्यातील तुझं अस्तित्व

नाही ठरवू शकत दुसरं कुणीही,

कारण आपल्यामधील प्रेमाचं नातं

नाही पोकळ इतकंही.

- संतोषी साळस्कर.

*****************************

तुझ्या प्रेमाची ओंझळ

सदैव सोबत राहू दे,

माझ्या सहवासाच्या प्रकाशात

कीर्ती तुझी सर्वदूर पसरू दे.

- संतोषी साळस्कर.

*****************************

स्वप्न की सत्य

खरे की खोटे?

प्रेमात पडल्यावर

फायदे की तोटे?

- संतोषी साळस्कर.

********************

प्रेमात नसते जबरदस्ती

हवा मनापासून स्विकार,

शेवटपर्यंत करणार असाल

तरच दया तुम्ही होकार.

- संतोषी साळस्कर.

********************

एकटक तुझं ते पाहणं

माझ्यातल्या मी ला हरविणं,

शिरून तुझ्या बाहुपाशात

माझा मग जगालाच विसरणं.

- संतोषी साळस्कर.

*********************

आतुर आपण दोघं

एकमेकांच्या सहवासाठी,

गर्दीतही फिरतो असे

जणूकाही अनोळखीच सर्वांसाठी.

- संतोषी साळस्कर.

********************

हातात हात अन

धुंद पावसाची रात,

एकाच छत्रीत दोघं

करूया प्रेमाची बरसात.

- संतोषी साळस्कर.

*********************

मिठीत तुझ्या स्वर्ग माझा

डोळ्यांत पाहता प्रेमाचा झरा,

सहवास हवासा वाटे क्षणोक्षणी

स्पर्श सर्वांगावर मोरपिसापरी

उधळून टाकावेसे वाटते रे सख्या

अश्यावेळी स्वत:स तुझ्यावरी.

- संतोषी साळस्कर.

माझ्या काही विरह चारोळ्या

2011-10-05T00:36:00.000-07:00

अखेरपर्यंत जळनेच बहुतेक

लिहिले आहे माझ्या नशिबात,

कोणासाठी कितीही काही केले तरी

दरवेळी उपेकक्षाच माझ्या पदरात.

- संतोषी साळस्कर.

*********************

तुझ्यापेक्षा तुझ्या आठवणींच येवून

मला जास्त छळतात,

आसवांच्या दरीत बुडवून

नंतर विरहाच्या अग्नीत जाळतात.

- संतोषी साळस्कर.

***********************

आयुष्याचा वैताग आल्यावर

जगणंच नकोसं वाटतं,

मरणाची वाट पाहिल्यावर

ते ही पाठच दाखवून जातं.

- संतोषी साळस्कर.

***********************

जाणून आहेस सारेकाही

तरीही का हा दुरावा,

जिवघेणा वाटतो ग सखे

मला तुझा हा अबोला.

- संतोषी साळस्कर.

***********************

माझ्या मनातील भावना

कधी तुला कळल्याच नाही,

प्रितीच्या सुगंधी कळ्या कधी

तुझ्याही ह्रदयात उमलल्याच नाही.

- संतोषी साळस्कर.

********************

तु का असाच नेहमी

मला शब्दांत अडकवतोस,

मला तुझी खरी गरज असते

तेव्हा दुरच निघून जातोस.

- संतोषी साळस्कर.

********************

तुझ्या आठवनींचा आता

मला आलाय कंटाळा,

डोळ्यांतील अश्रुं ही जणू

लागलेत हळुहळु गोठायला.

- संतोषी साळस्कर.

********************

तुझ्यावर विश्वास ठेवून

मी पुन्हा नाही फसणार,

डोळे उघडे ठेवूनच आता

प्रत्येक पावुल उचलनार.

- संतोषी साळस्कर.

***********************

आकर्षणालाच आपण

प्रेमाचं नाव देतो,

असंख्य चुका मग

क्षणाक्षणाला त्यात करतो.

- संतोषी साळस्कर.

************************

डोळ्यांत जेव्हा माझ्या

आसवांचा पाऊस दाटतो,

एकांतच तेव्हा मला

खूप आपलासा वाटतो.

- संतोषी साळस्कर.

***********************

कुणी न माझा

न मी कुणाची,

माझा एकटेपणाच

माझा सखा सोबती.

- संतोषी साळस्कर.

********************

स्वप्न तुटायला वेळ लागत नाही,

हृदय फुटायलाहि वेळ लागत नाही,

वेळ लागतो तो फक्त

आठवणी कायमच्या पुसून टाकायला...

- संतोषी साळस्कर.

********************

अश्रूंची नदी

लागली वाहायला,

हृदयातीलच आगीला

जणूकाही विझवायला.

- संतोषी साळस्कर.

********************

हाती विरहाचे काटे उरले

वाटुनी प्रेमाची फुले,

जीवन माझे तप्त वाळवंट

मृगजळच जिथे तिथे.

- संतोषी साळस्कर.

************************

मनातले तुझ्या मलाही कळूदेत,

डोळ्यांतील अंश्रू मलाही दिसूदेत,

नव्हतेच जर आपल्यात काही तर

स्वपनांच्या महालात का अडकवलेस?

दोष देवून आपल्या नशिबाला,

माझ्या भावनांना का असे फ़सवलेस?

- संतोषी साळस्कर.

************************

*******************************************

**********************************

****************************************

***************************************

लेडीज गप्पा-टप्पा

2011-09-09T08:40:00.000-07:00

राणी : वाह! सगळ्याजणी आल्या पण.

शैला : या लेट लतीफ... तुझी हि नेहमी उशिरा यायची सवय कधी जाणार गं?

राणी : माहित नाही....

अलका : कशी आहेस राणी?

राणी : कशी दिसतेय?

अलका : तुझ्यात अजून काही फरक पडलेलाच नाही. कॉलेजमध्ये जशी होतीस अजून हि तशीच आहेस.

राणी : म्हणजे? चांगली कि वाईट?

शैला : तुला वाईट म्हणायची हिंमत कोणात आहे एवढी! हाहाहाहा....

राणी : वॉट अ जोक... किती बरं वाटतंय ना... किती दिवसानंतर आज आपण सगळ्याजणी एकत्र भेटतोय.

रितू : हो ना. गेल्यावर्षी दिपूच्या लग्नात भेटलो होतो तेव्हा... त्या नंतर आज सगळ्याजणी एकत्र भेटतोय.

दिपाली : हो! आज किती मोकळं मोकळं आणि बरं वाटतंय.

शैला : का गं? रोज काय पिंजऱ्यात बंदिस्त असतेस कि काय? हाहाहाहा...

दिपाली : हो नाही तर काय... तसं बघायला गेलं तर पिंजराच आहे माझ्यासाठी ते घर म्हणजे. मनासारखं काही करता येत नाही, वागता येत नाही, कुठे जाता येत नाही. येता जाता सगळे नुसते हुकुमच सोडत असतात तिथे... वर सासुबाईनचे टोमणे...

शैला : करा करा अजून लग्न करा... हाहाहा....

दिपाली : तुझं बर आहे गं आझाद पंछी. आमचं मेलं... जावू देत...

रितू : अगं मग तुम्ही दोघं वेगळे का रहात नाही?

दिपाली : वेगळं रहायचं म्हणजे स्वत:चं घर हवं ना. मुंबईसारख्या शहरात आजकाल परवडतं का घर घेणं? आधिच यांचा पगार तुटपुंजा, त्यात लग्नात भरमसाठ कर्ज काढले होते ह्यांनी, त्यामुळे पुन्हा कर्ज काढून काही करणं आम्हां दोघांनाही पटत नाही. उगाच अजूनच कर्जाचा डोंगर नको वाढायला. म्हणून सध्या मुलांचा विचार पण नाही करू शकत आम्ही आणि वर सासुबाईंचे सतत टोमणे, एक वर्ष झाले आता तुमच्या लग्नाला, नातवाचे तोंड कधी दाखवता आहात...

राणी : मग आज बरं पाठवलं गं तुला...

दिपाली : घरात कोणाला माहित नाही आहे मी इथे येणार आहे ते. ह्यांनी त्यांच्या एका मित्राकडे चाललोय असे सांगितले. घरातून निघताना ह्यांच्या सोबतच निघाली. मला स्टेशनपर्यंत सोडलं आणि ते दुसरीकडे गेलेत काही कामानिमित्त. न्यायला येतील थोडयावेळाने.

अलका : अगं मग घेवून यायचं होतंस ना इथे. ओळख तरी करून द्यायची होतीस आमच्याशी. तुमच्या लग्नात काही नीट ओळख करून घेता आली नाही घाईगर्दीमुळे.

दिपाली : मी सांगितलं पण हे म्हणाले पुन्हा कधी तरी येतो. खरं तर जरा लाजतातच ते.

शैला : का गं बाई? आम्ही काय लाईन नाही मारणार आहोत त्यांच्यावर? हाहाहा....

राणी : ये गप्प गं. बरा दरवेळी हिला मध्येच जोक सुचत असतो.

अलका : तुम्हां सगळ्याजणींना कल्पनाची वाईट बातमी कळली का?

शैला : कोणती गं?

अलका : अगं तिने म्हणजे आत्महत्या केली विष पिवून.

शैला : बापरे! काय सांगतेयस काय?

राणी : पण का?

अलका : प्रेमभंग दुसरं काय...

शैला : अरे मग आत्महत्या कशाला करायची? जगात पुरुषांची काही कमी आहे का? दुसरा कोणी चांगला भेटला नसता का? नको त्या माणसांसाठी जीव देतात उगीच... त्याला काही फरक पडणार आहे का हिच्या जाण्याने? उलट तो आता दुसरीला फसवायला मोकळा... निदान विष पिताना हिने स्वत:च्या आई वडिलांचा तरी थोडा विचार करायचा होता... एवढी वर्षे त्यांनी जीव लावून वाढवली ती काय अशी परक्या मुलासाठी जीव देण्यासाठी का?

अलका : तरी मी तिला किती वेळा समजावलं होतं. तो चांगला मुलगा नाही. तो फक्त तुझ्या भावनांशी आणि तुझ्या आयुष्याशी खेळ खेळतोय. पण हि बावळट ऐकेल तर ना.. दिवस गेले होते म्हणे तिला, त्याने जबाबदारी टाळली. घरच्यांना कोणत्या तोंडाने हे सर्व सांगायचे म्हणून स्वत:लाच संपविले बिचारीने...

शैला : अरे रे... पण आत्महत्या करण्यापेक्षा स्वत:च्या हिमंतीवर त्या बाळाला वाढवायचं ना, नाहीतर त्या फ्रौड माणसाला तरी संपवायचे होते. स्वत:ला संपवायची काय गरज होती?

रितू : बोलणं खूप सोपं असतं गं, पण करणं तेवढंच कठीण...

... क्षणभर शांतता...

दिपाली : सुटली बिचारी एकदाची...

राणी : काय?

दिपाली : काही नाही गं...

अलका : अगं मग तू अशी का म्हणालीस? तुला नक्की काय म्हणायचे होते?

दिपाली : काही नाही गं. जेव्हा प्रॉब्लेम्स असह्य होतात तेव्हा अपमानित जीवन जगण्यापेक्षा स्वत:ला संपवलेलंच बरं. मला पण खूपदा वाटतं की आता सहन होत नाही. स्वत:ची कायमची सुटका करून घेवूया सगळ्यातून, पण हिंमतच होत नाही गं. बऱ्याच वेळा प्रयत्न केला पण नाही जमलं. ह्यांचा चेहरा समोर आला की सगळं विसरून जाते मी. उगीच ह्यांच्या मागे पोलिसांचा व्याप नको माझ्या जाण्यामुळे.

राणी : बापरे! तू हे काय बोलतेयस दिपू?

दिपाली : मग काय करू... आत्महत्या करायला पण हिंमत लागते गं आणि माझ्याजवळ ती नाही.

शैला : वेडया सारखं काही तरी बडबडू नकोस यार...

दिपाली : तुमचं बरं आहे गं. लग्नाआधी आईच्या जिवावर मजा तरी करता येते. लग्नानंतर तर काही हौस मौज करायला वेळच भेटत नाही. सुरुवातीचे एक वर्ष मजेत गेले. आता सासरचे सगळे आपले रंग दाखवायला लागलेत. दिवसभर ऑफिसमधून दमून येवून परत संध्याकाळी घरचे सर्व करा. पुरुषांचं बंर आहे आयतं ताट समोर मिळतं. इथे आम्हांला साधं जेवण जरी बनवायला थोडा उशिर झाला तरी सगळ्यांचे टोमणे सुरु होतात. प्रचंड कोंडमारा होतो गं अश्यावेळी मनाचा. जणू काही आगीतून निघून फुफाट्यात पडल्यासारखेच वाटतेय लग्न करून.

शैला : कोणी सांगितलं होतं इतक्या लवकर लग्न करायला?

दिपाली : मला तरी कुठे घाई होती... माझ्या घरच्यांना मी सांभाळायला जड झाली होती बहुतेक...

शैला : हे बरे आहे ना मुलगी मोठी होईपर्यंत तिला अगदी फुलासारखं जपायचं आणि मग परकं धन म्हणून दुसऱ्याच्या हवाली करायचं. मग भले तिची इच्छा असो अथवा नसो... तिथे मुलगी सुखात राहो न राहो.... कन्यादान करून आई बाबा आपले कर्तव्य पार पाडून मोकळे होतात.

अलका : माझा नवरा नाही हा बाई असा. मला सगळी मदत करतो तो. घरातल्या सगळ्या जबाबदाऱ्या आम्ही हाफ हाफ शेअर करतो.

दिपाली : लकी गर्ल! तसे हे पण सुरुवातीला मदत करत होते गं... पण घरचे सर्व ह्यांना बायकोच्या ताटाखालचं मांजर म्हणायला लागल्यापासून मदतीला येत नाहीत हल्ली...

शैला : हाहाहा... काय पण ... पुरुषी अहंकार डिवचला गेला ना.

दिपाली : असेल बहुतेक पण कधी कधी ह्यांची खुपच दया येते गं मला. घरातले आणि माझ्यामध्ये हे बिचारे उगीचच बळीचा बकरा बनतात. ह्यांची पण घुसमट होते अश्यावेळी नक्की कोणाची बाजु घेवून बोलावे ह्याविचाराने. तिथून घरचे ह्यांना बोलतात आणि माझा राग कधी अनावर झाला की माझे हि ऐकून घ्यावे लागते.

अलका : घरातल्यांचा राग कधीही नवऱ्यावर काढू नकोस दिपू. नवरा-बायकोनेच एकमेकांना समजून घ्यायचे असते.

दिपाली : हो गं पटतंय मला ते. ह्यांची साथ आहे म्हणून त्या घरात राहणे मला थोडे तरी सुसह्य होते.

शैला : तुम्ही लग्न झालेल्या बायका तुमचे सासरचे प्रॉब्लेम्स जरावेळ बाजूला ठेवता का? आपण ते डिस्कस करण्यासाठी नाही भेटलो आज.

अलका, दिपाली : तुझं लग्न झालं की बघतो मग आम्ही तू कसल्या गप्पा मारतेस ते.

शैला : अय्या दोघी रागावल्या ... हाहाहा...

अलका : मग तुझ्या लग्नाचा बार कधी उडवतेयस रितू?

रितू : माहित नाही...

राणी : म्हणजे?

रितू : काही नाही गं माझं जावू दयात. तुमचं सांगा राणी तू आणि शैला तू ही, कधी लग्न करताय तुम्ही दोघी...

शैला : आधी तुझा नंबर ना... मग आम्ही पण लावतो. तसा लग्न संस्थेवर माझा अजिबात विश्वास नाही. मला लिव इन रिलेशनशिप मध्ये रहायला जास्त आवडेल.

दिपाली : काय???

शैला : इतक्या जोरात ओरडायला काय झालं?

अलका : अगं मग तू हे काय बोलतेयस? तशी तू मॉडन विचारांची आहेस हे आम्हांला माहित आहे पण इतकी?

शैला : हो.. कारण मला नाही वाटत लग्नानंतर माझं एखाद्याशी पटेल वैगरे. सो एखाद्याची लाईफ बरबाद कशाला करा... लिव इन मध्ये जर एकमेकांना वाटले की हा माझा लाईफ पार्टनर बनण्यायोग्य आहे तरच लग्नाचा विचार करु.

रितू : पण जर समजा तुला तो लाईफ पार्टनर म्हणून आवडू लागला आणि त्याला त्यावेळी तसे वाटले नाही तर?

शैला : तर काय तो त्याची लाईफ जगेल आणि मी माझी.

राणी : आणि भावनिक गुंतागुंतीच काय?

शैला : तुम्ही सगळ्याजणी मला नीट ओळखता ना. माझ्या बाबतीत ते शक्य तरी आहे का?

अलका : हिला समजावणं खरंच खूप कठीण आहे... जावू देत... राणी तू कधी नंबर लावतेयस मग?

राणी : मला तर लग्नाची घाई आहे गं.. पण काय करू यार मनासारखा कोणी मिळतच नाही.. मला आवडलेल्यांना मी आवडली नाही आणि ज्यांना मी आवडली ते मला आवडले नाही. आज काल तर बाबा पण सारखे मागे लागलेयत लग्नासाठी. स्वत: तरी लवकर शोध नाही तर आम्ही आणलेल्या स्थळांपैकी कुणीतरी पसंत कर. पण मला अरेंज मँरेज नाही करायचेय यार. एकतर त्यात साडी नेसून चार-चौघांत मी किती सोजव्वळ (अॅक्चुअली मी जे नाही) ते दाखवायचा प्रयत्न करा.. एका भेटीत तर स्वभाव वैगरे पण नीट कळत नाही. खरे रूप तर लग्नानंतरच कळेल ना एकमेकांचे.

शैला : हो एकदम बरोबर...

अलका : काय एकदम बरोबर.. सगळा नशिबाचा खेळ असतो हा. तुम्हां दोघींना माझ्या शाळेतल्या एका वर्गमैत्रीणीची स्टोरी सांगते. त्यावरून तुम्ही दोघीच ठरवा अरेंज आणि लव मॅरेज मधिल काय चांगलं आणि काय वाईट ते. रेखा माझी वर्गमैत्रिण. दिसायला खूप सुंदर, बुद्धिमान होती. शाळेत दहावीत असताना एका मुलाच्या प्रेमात पडली घरून विरोध होता म्हणून दोघांनी पळून जावून लग्न केलं. अशात शिक्षण सुटले. पाच वर्षे दोघांनी सुखाने संसार केला. अचानक तिला पॅरालीसीसचा अटॅक आला. तिची शरीराची एक बाजु पुर्ण लुळी पडली. नीट बोलताही येत नव्हते तिला. थोडे दिवस नवऱ्याने नीट काळजी घेतली तिची पण नंतर त्याला शरीरसुख मिळत नव्हते म्हणून त्याने दुसऱ्या बाईला जवळ केले. कधी कधी हिच्या समोरच तो त्या परस्त्रीशी संग करी. अश्यावेळी हिच्या मनाची काय अवस्था होत असेल तुम्हीच सांगा? ज्याच्यावर एवढं जीवापाड प्रेम केलं, आयुष्याचा जोडीदार समजून त्याच्यासाठी स्वत:च्या आई-बाबांना दूर केलं त्याने फक्त आपली बायको आपल्याला शरीरसुख देवू शकत नाही म्हणून दुसऱ्या बाईला जवळ केलं. काय बघितलं होतं मग नक्की हिने त्याच्या प्रेमात पडताना? त्याचे तर फक्त तिच्या शरीरावरच प्रेम होते ना. लव मॅरेज मध्ये जर स्वभाव आधिच कळतो तर मग हिची फसवणूक कशी झाली. आयुष्यभर साथ देण्याच्या शपथा घेणारा असा अचानक बदलला का? फक्त शरीरसुखासाठी? तू म्हणतेस तुला अरेंज मॅरेज करायचं नाही पण आयुष्यभर जोडीदाराची शाश्वती कशातच नाही, ना अरेंज मॅरेज मध्ये ना लव मॅरेज मध्ये. आपलं दैव आधिच लिहून ठेवलेलं आहे. आपल्या हातात काहीच नसतं. आपण फक्त भगवंताच्या हातातल्या कठपुतळ्या आहोत.

शैला : म्हणूनच माझा लग्न संस्थेवर अजिबात विश्वास नाही. कारण स्त्री पुरुष एकमेकांजवळ फक्त एकाच गोष्टीसाठी येतात ते म्हणजे शरीरसुख.

अलका : सगळेच काही असा विचार करत नाही हा. काही स्त्री-पुरूष शरीरसुखापेक्षा जोडीदाराच्या विचारांना जास्त महत्व देतात.

शैला : डोन्ट नो!

राणी : अगं पण नुसतंच एखाद्याला बघून कसं ठरवायचं हाच आपल्या आयुष्याचा जोडीदार. I really hate it.

अलका : अगं मग बाबांना सांग ना की मला थोडा वेळ हवा निर्णय घेण्याआधी. हवं तर तुम्ही दोघं बाहेर भेटू शकता एकमेकांना.

राणी : तुला माझे आई-बाबा माहित आहेत ना यार. आधी साखरपुडा तरी करा मग कुठे फिरायचेय तिथे फिरा आणि मला जर साखरपुड्यानंतर त्याच्या स्वभाव नाही आवडला तर? घरचे कुठल्याही परिस्थितीत लग्न मोडू देणार नाहीत. मग इमोशनल ब्लॅकमेकिंग घर की ईज्जत का सवाल है.. इ. इ. पकाऊ...

दिपाली : कठीण आहे बाई तुझे एकंदरीत...

शैला : डोंट वरी राणी मी आहे तुला कंपनी दयायला... चिअर्स फॉर अवर सिंगल्स. हाहाहाहा...

राणी : थँक्स डिअर... चला कोणी तरी आहे माझ्यासोबत नाहीतर मला वाटलं होतं ‘हि वाट एकटीची’...

शैला : मग रितू आता तरी सांग तू कधी नंबर लावतेयस?

रितू : माहित नाही, पुन्हा पुन्हा तेच तेच विचारू नका...

अलका : बापरे अजून किती वर्ष तुम्ही दोघं थांबणार आहात? आता चार वर्षे तरी झाली असतील ना तुम्ही दोघं एकमेकांवर प्रेम करताय?

रितू : सोड ते सगळं...

राणी : म्हणजे? नक्की झालं तरी काय?

रितू : काही नाही गं..

अलका : अग बोल काही तरी, काय झालं?

रितू : काही नाही गं.. त्याचं लग्न झालं.

अलका : काय?

राणी : कधी?

शैला : आणि तू होवू दिलंस?

रितू : हो. मी काहीच करू शकली नाही... असं काही करण्याआधी मला साधं सांगणं हि त्याला जरुरी वाटलं नाही. डायरेक्ट आला आणि बोलला की माझं लग्न ठरलंय, एक आठवड्यानंतर साखरपुडा आहे आणि मग पुढच्या एका महिन्यात लग्न, घरच्यांनी खूप फोर्स केलं गं, बाबांच्या हट्टापुढे माझे काहीच चालले नाही, त्यांनी आत्महत्येची धमकी दिली, तुझ्याबद्दल हि काहीच सांगता आले नाही इत्यादी इत्यादी. I am really sorry...

शैला : बापरे! म्हणजे चार वर्षे तुमच्यात जे होते ते काय होते? तुझा विश्वास होता ना त्याच्यावर की तो तुझ्याबरोबरच लग्न करणार म्हणून, मग असे केलेच कसे त्याने.

रितू : माहित नाही. मीच अजून त्या धक्क्यातून सावरली नाही. ह्याच महिन्यात त्याचे लग्न हि झाले. मी विसरायचा खूप प्रयत्न करतेय त्याला पण नाही जमत. काय करू आता तुम्हीच सांगा.

राणी : जाऊ देत रितू, त्याच्यापेक्षा नक्कीच एखादा चांगला मुलगा तुझ्या नशिबात असेल म्हणूनच ह्याला देवाने तुझ्यापासून दूर केले. देवावर विश्वास ठेव यार. तो जे काही करतो ते आपल्या भल्यासाठीच करतो.

दिपाली : हो का, मग तु का नाही तुझ्या बाबांनी आणलेल्या स्थळांपैकी एकाला पसंत करत? देव आहे ना लग्नानंतर तुझ्या पुढील आयुष्यातील चांगलं वाईट बघायला.

राणी : तु लग्न करून खूप खुष आहेस ना! मग बस झाले आणि सध्या माझं जाऊ देत, तू हिला काय ते समजव.

दिपाली : सॉरी... रितू आता जास्त विचार करत बसू नको. एखादा चांगला मुलगा नक्कीच तुझ्या आयुष्यात लवकरच येईल.

रितू : पण मला तोच हवाय गं. ह्या चार वर्षात जरी आमचे लग्न झाले नसले तरी त्याला मी नवऱ्यासारखेच मानत होती. तो हि माझे सगळे हट्ट पुरवत होता. माझ्यावर खूप प्रेम करत होता पण त्याची फॅमिली मध्ये आली.... स्वत:च्या फॅमिलीसाठी त्याने मला सोडलं. एकदा पण माझा विचार केला नाही की माझे काय होईल, मी कशी जगेन त्याच्याशिवाय.

राणी : तू पण ना यार, सोड त्याचा नाद आता तरी..... त्याचे जर तुझ्यावर खरंच इतके प्रेम असते तर घरातल्यांशी भांडून का होईना पण त्याने तुझ्याशीच लग्न केले असते.

रितू : तो तसा नाही गं. मी त्याला चांगली ओळखते. माझ्यावर खूप प्रेम करतो तो. पण त्याच्या बाबांपुढे त्याचेच काय पण घरातल्या इतर हि कोणाचे काहीच चालत नाही.

शैला : अजूनही तुला त्याचाच पुळका आहे का इतके सगळेकाही होवूनही?

रितू : हो, कारण अजूनही मी त्याच्यावर खूप प्रेम करते. त्याच्याशिवाय मला आयुष्यात दुसऱ्या कोणाचा विचार हि करवत नाही. कारण नवरा म्हणून मी त्याच्याबरोबर आयुष्यभराची सगळी स्वप्ने रंगवली होती. पण आता ती सगळी स्वप्ने तुटली. मला समजत नाही आहे मी नक्की काय करू. कधी कधी आत्महत्येचा विचार डोक्यात येतो पण माझ्यातही तेवढी हिंमत नाही म्हणून देवाजवळ मरण मागतेय कधीची, पण तो हि ते देत नाही....

राणी : गप्प बस, दिपू सारखं आता तू हि भलतं सलतं काही बोलू नकोस.

रितू : मग काय करू मी?

शैला : त्याला विसरण्याचा प्रयत्न कर. तो आता कुणा दुसरीचा झाला आहे.

रितू : बोलणं खूप सोपं आहे गं पण करणं तितकंच कठीण..

अलका : जाऊ द्या तो विषय. तिला सगळं काही विसरायला थोडा वेळ लागेल. आपण पुन्हा सगळं काही आठवण नको करून देवुया तिला.

राणी : हम्म!

दिपाली : हे चला मला निघायला हवं. आमच्या ह्यांचा फोन आलाय. स्टेशनवर वाट बघतायत माझी.

अलका : हो चला मी हि निघते. सात वाजत आले. मला घरी जावून जेवण हि बनवायचं आहे.

दिपाली : हो मलाही.

राणी : चला सगळ्याजणीच निघूया मग. पण पुन्हा कधी भेटायचं आपण सगळ्याजणी?

- संतोषी साळस्कर.

अशी मी, तशी मी

2011-05-31T04:44:00.001-07:00

अशी मी, तशी मी

मी आहे अशी, मी आहे तशी

मलाच कळत नाही नक्की मी कशी,

कुणी म्हणतं खूपच साधी, गबाळी,

कुणी म्हणतं भांडखोर भारी.

पण खरं सांगू का...

मी आहे राजकुमारी,

माझ्या स्वप्नातल्या जगाची,

जिथे चालते हुकुमशाही

नेहमीच माझ्या मनाची.

मला आवडतं फुलं-पानांत रमायला,

निसर्गस्थळी वाटेल तेव्हा फिरायला.

छंद माझे चित्रातील रंगाशी खेळणे,

मनातील विचार कवितेतून मांडणे.

नवनवीन शिकण्याची आवड

नृत्य हि मला खूप भावतं,

आवडीचे संगीत हि मग

नकळत ठेका धरायला लावतं.

रातकिडयासारखे रात्रभर जागते

आणि सकाळी उशिरा उठते,

स्वत:च्याच अशा एका वेगळ्या

विश्वात नेहमीच रमते.

मनात जे येतं तेच बोलते

न बाळगता कसली भीड,

खोटं बोलणारयांची मात्र

मला खरंच येते खूप चीड.

अजून काय बरं सांगू?

मी स्वत:बद्दल आता

चांगली कि वाईट ते

तुमचं तुम्हीच ठरवा.

- संतोषी साळस्कर.

माझ्या काही विरह कविता

2011-05-31T04:32:00.000-07:00

निसटते क्षण ...

मी चालत जाते दूरवर

परत पाऊले त्याच दिशेने वळून येतात ...

विसरून जाण्यासाठी खूप काही

पण आठवणी दरवेळी दगा देतात ...

वाळूसारखे निसटते क्षण हे

मी हातात धरू पाहते ...

सावरून हि स्वत:ला अखेर

पुन्हा तीच गत का होते ...

नकोय ज्यांना मी त्यांच्या

अजूनच जवळ जाते ...

समजावून हि स्वत:ला

पुन्हा पुन्हा अपमानित होते ...

क्षणभर विस्फोट भावनांचा

स्वत:वरच रुसते मी, रागावते ...

आरशात पाहिल्यावर स्वत:ला

मलाच मी अनोळखी भासते ...

शांत समुद्रकिनारी आजकाल

मन हे वेडे बैचेन असते ...

कुठल्याश्या विचारात गुंग

माझ्यातच मुळी मी नसते ...

नसतो कोणाला दुखवायचा हेतू

तरी नकळत सर्वच दुखावतात ...

रागाच्या भरात मग अजाणतेपणी

माझीच माणसे दुरावतात ...

- संतोषी साळस्कर.

माझ्या काही गंभीर कविता

2011-04-15T07:55:00.000-07:00

काय रे हे देवा?

देव हि हल्ली माणसांसारखेच वागतात,

लाच घेवूनच बहुतेक भक्तगणांना पावतात.

शिर्डीचा साईबाबा हल्ली सोन्याचा मुकूट घालतो,

नेहमीचा दगड सोडून चांदीच्या सिंहासनावर बसतो.

शनीशिंगणापुरचा महिमा! घरांना नाही दार,

इथे भक्तांच्याच वस्तू व्हायला लागल्या गहाळ.

देवांमध्ये आजकाल चढाओढ सुरु आहे हि कसली,

तुझ्यापेक्षा माझ्याच भक्तगणांची रांग बघ दूरवर पसरली.

मंदिरातले दुरूनही सहज देवदर्शन आजकाल दुर्लभ झालेय,

देवाने का असे स्वत:ला गाभारयातच बंदिस्त केलेय?

देवांना हि लागली वाटते चटक सुखाची,

सोन्या चांदीने अंगभर मढवून घेण्याची.

आता ह्या सगळ्याला देवा तू म्हणशील “मानवाची करणी”

पण ज्याला घडवणारा हि तूच, त्याला तूच दिलीस ना हि बुद्धी?

- संतोषी साळस्कर.

*****************************************************

जगबुडी

कुठे ढगफुटी तर कुठे रस्ता खचलाय,

ओझोनचा ही थर हळूहळू कमी होत चाललाय.

प्लास्टिक, इ-कचऱ्याने जमीन नासवली,

कुठे पुराचे पाणी सर्वत्र थैमान घाली.

उष्णता वाढली आणि हिमनग वितळू लागले,

ज्वालामुखीनेही अशात डोके वर काढले.

सुनामीने सर्वत्र हाहाकार माजवला,

तेलगळतीने सारा समुद्र बरबाद केला.

सिमेंटच्या जंगलाला प्रदुषणाचा विळखा,

उष्यामुळे जंगलात कुठेतरी वणवा पेटला.

खनिज तेलाच्या विहिरींना अचानक लागलेली आग,

निसर्गाने मानवावर काढलेला एक प्रकारचा हा सारा राग.

पाहून हे सारे एकच खंत वाटते,

निसर्गापुढे मानवाची नेहमीच हार असते.

जगबुडी आता आली आहे जवळ,

पृथ्वीबरोबरच मानवाचा विनाश आहे अटळ.

- संतोषी साळस्कर.

*************************************

आत्महत्या

का करत असतील लोक आत्महत्या

काय चाललं असतं त्यावेळी मनात त्यांच्या.

जगाचा वैताग आलेला असतो की

स्वत:च्याच अविरत विचारांचा.

एकटेपणाला कंटाळलेले असतात की

लोकांच्या हजार प्रश्नांना.

संपवून आपले सारेच आयुष्य

कोणावर ते असा सूड उगवतात.

जगणंच त्यांना का इतकं

त्यावेळी असह्य झालेलं असतं.

करून आत्महत्या अखेर त्यांनी

असं काय साध्य केलेलं असतं.

विचार करता करता

अखेर कोडे सुटले,

जगण्यापेक्षा का त्यांना

मरणच आपलेसे वाटले.

विवशता एखाद्याची खरचं

किती भयानक असते,

परिस्थितीपुढे नकळत प्रत्येकाला

शरण व्हायला लावते.

सगळेच प्रश्न जर आत्महत्येमुळे

सुटत असतील एका क्षणात,

काय अर्थ आहे मग तुम्हीच सांगा

असे निरर्थक जिवन जगण्यात?

- संतोषी साळस्कर.

माझी चित्रकला / My Paintings

2011-04-11T06:05:00.001-07:00

सुरज हुआ मध्यम चांद ढलने लगा...

Roses

मेरा भारत महान

बुरख्यातील डोळे

Flowers

चार भिंती घराच्या!

2011-02-03T04:32:00.000-08:00

(सकाळची वेळ ...)

आई : राणी उठायचं नाही का गं? अग सकाळचे दहा वाजले, उठ गं आतातरी. शेजारच्या इतर मुली बघ, उठून घरातल्या कामालाही लागल्या असतील आतापर्यंत. आणि तू अजून झोपूनच आहेस.

राणी : काय आहे गं? रविवारचा एकच दिवस तर मिळतो आरामात झोपायला, तेव्हाही तुझी कटकट चालूच असते.

आई : आमच्याकडे म्हणून चालून जातात तुझे हे नखरे. उद्या नवऱ्याच्या घरी गेल्यावर कसं होणार तुझं देवालाच माहित!

राणी : काय वैताग आहे. सुखाने झोपू पण देत नाही एक दिवस कुणी.

आई : आजही कुठे जाणार आहेस की निदान आजतरी घरी आहेस?

राणी : हो, संध्याकाळी जाणार आहे. आज खूप दिवसांनी आम्ही कॉलेजच्या मैत्रीणी दादरला भेटणार आहोत. रात्री यायला थोडा उशिर होईल.

आई : उशिर म्हणजे नक्की किती उशिर?

राणी : ते मी तुला आताच कसं सांगू?

आई : हे बरं आहे तुझं, तुझे बाबा मला ओरडतात दरवेळी तुम्हांला काही शिस्तच लावली नाही म्हणून. आजकाल तुझे घरात पायच टिकत नाही. ऑफिसमधून ही रोज उशिराच येतेस. त्यात सुट्टीच्या दिवशी हि मित्र-मैत्रिणींबरोबर कुठे न कुठे जातेस. तुझी लक्षणं आजकाल काही ठिक दिसत नाही मला आणि ११ वाजता ही काय वेळ झाली का गं मुलींनी घरी यायची. तुझ्या मैत्रिणींना हि घरी विचारणारं कुणी नसतं का? की सगळ्याच तुझ्यासारख्या बेपर्वा! आम्ही तुला सगळ्याबाबतीत मोकळीक दिली आहे त्याचा असा गैरफायदा घेवू नकोस राणी.

राणी : अभी कितीही उशिरा आलेला चालतो ना गं तुम्हांला, त्याला तर तुम्ही कधी काहीच बोलत नाही. मग मलाच का ओरडता दरवेळी?

आई : अगं त्याची गोष्ट वेगळी आहे. तो मुलगा आहे आणि तू मुलगी, त्यात तुझं लग्नाचं वय. आजच्या जमान्यात कधी कुठे काय होईल सांगता येतं का? आपण आपल्यापरीने काळजी घेतलेली बरी. तुम्ही मुली नवऱ्याच्या घरी जाईपर्यंत आमच्या जीवाला घोरच असतो गं.

राणी : बघावं तेव्हा मुलींनी हे करू नये, ते करू नये, असे वागू नये यावर लेक्चर... जसं काही मुलगी म्हणून जन्माला येणं हा गुन्हाच आहे.

आई : तुझ्यापुढे काही बोलायची सोय नाही गं बाई... तुझ्या मनाला जसे वाटेल तसे कर. उद्या तू स्वत: आई झाल्यावरच तुला माझं मन कळेल. झोपली वाटतं पुन्हा, अगं बाई उठ गं. कधी अक्कल येणार हिला देव जाणे.

बाबा : कशाला जातेस तिला काही बोलायला, माहित आहे ना ती कशी आहे. स्वत:च्या मर्जीप्रमाणेच वागणार शेवटी ती. आपलं काही पटणार आहे का तिला. मी तर आजकाल तिला काही बोलायलाच जात नाही. नाकावर लगेच राग येतो तिच्या. हल्ली काय झालंय तिला तेच कळत नाही. कोणाचं काही ऐकूणच घेत नाही. कसं होणार ह्या पोरीचं उद्या नवऱ्याच्या घरी गेल्यावर तेच कळत नाही.

आई : हो पण नंतर तुम्हीच मला बोलत बसता ना दोघांनाही कसलं वळणच लावलं नाही, काही शिकवलंसच नाही म्हणून, आता तुम्ही घरीच असता ना तुम्हीच शिकवा त्यांना काय ती शिस्त.

बाबा : मी घरीच असतो गं, पण हि दोघं कुठे घरी असतात. पंख फुटले दोघांनाही आता. मी कामावरून रात्री उशिरा घरी यायचो तेव्हा झोपलेली असायची दोघंही. आता कुठे वेळ आहे मुलांसाठी, पण ह्यांच्याजवळ वेळच नाही माझ्यासाठी. दोघेही जणूकाही आपआपल्या विश्वात गुरफुटून गेलीत अगदी आणि शिस्त लावायला हाताबाहेर गेलीत ती दोघं आता. साधं ओरडलो तरी किती मनाला लावून घेतात, हात उगारायची तर सोयच उरली नाही. रागाच्या भरात काहीतरी करून बसतील हि भीती. आपल्या लहानपणी आपण असे नव्हतो ना गं. आपली तर हिमंतच व्हायची नाही थोरामोठ्यांसमोर काही बोलायची आणि हि आजकालची मुलं! काही बोललो की लगेच उलट उत्तरं देतात. मोठ्यांचा काही मानच राहिलेला नाही ह्यांना. कसं होणार याचं पुढे परमेश्वरालाच माहित.

आई : हो, ना!

बाबा : बाजीराव कुठे गेले आपले?

आई : क्रिकेट खेळायला गेलाय सोसायटीतल्या मुलांसोबत, आज रविवार ना.

बाबा : हं! क्रिकेटनेच पोट भरणार आहे तो आता आपलं आणि स्वत:चही. तुझ्या अतिलाडाचे हे परिणाम. जबाबदारीची काही जाणिवच नाही त्याला. त्याच्या नोकरीचं काय झालं? कुठून कॉल आला की नाही अजून.

आई : प्रयत्न चालू आहेत हो त्याचे. इंटरव्हू देवून आलाय ४–५ ठिकाणी, बघुया आता काय होतंय ते. देवा! लवकर चांगली नोकरी लागू दे रे माझ्या अभीला. सत्यनारायणाची पूजा घालीन रे बाबा मी.

(दुपारची वेळ ...)

आई : अभी, राणी जेवायला या रे! किती वेळ झाला हाका मारून. कधीची ताटं वाढून ठेवली आहेत.

अभी : हो आलो, ५ मिनिटं थांब.

आई : राणी...

राणी : हो आली, प्रीतीचा फोन आहे. तिच्याशी बोलून येते.

बाबा : जेवायला हि कधी वेळेवर यायची नाहीत हि कार्टी, एक कॉम्पुटरवर बिझी तर दुसरी फोनवर. एवढं दिवसभर काय बोलत असतात मित्र-मैत्रिणींशी देव जाणे. आपल्याबरोबर बोलायला तर कधी वेळच नसतो ह्यांच्याजवळ.

आई : गप्प जेवा हो! उगीच स्वत:च्या डोक्याला ताप करून घेवू नका. येतील दोघं त्यांच्या सवडीनुसार.

बाबा : हो तोपर्यंत आपलं जेवून हि होईल! एकत्र बसून कधी जेवावसं वाटतच नाही या दोघांनाही. तुझ्या अती लाडाचे हे परिणाम. राणी, अभी आता येताय की नाही दोघं जेवायला? की मी येवू तिकडे?

अभी : हो आलो! (आशु चल नंतर बोलुयात. मी लॉगऑऊट करतोय. जेवायला जातो आता. बाबा भडकलेत. बाय, लव यू जानू.)

राणी : आले. (चल प्रीती बाय. तुला नंतर कॉल करते. आई जेवायला बोलावतेय कधीची...)

बाबा : किती हाका मारायच्या रे तुम्हांला? निदान जेवायला तरी वेळेवर येत चला.

राणी : हे काय आज पण पुन्हा हिच भाजी, मला नको.

बाबा : मग तुला काय हवे ते स्वत:च्या हाताने करून घेत जा ना. आता काय लहान राहिली नाहीस तू. नखरे बघायला नको एक-एक ह्या मुलीचे. सकाळी लवकर उठून आईला जेवणात मदत करायची तर सोडूनच दया, हुकुम तेवढे सोडता येतात तुला.

राणी : कितीवेळा तिला सांगितलं की घरकामाला एक बाई ठेव.

बाबा : तुम्ही दोघीजणी असताना बाई कशाला हवी. तू तिला थोडी मदत केलीस तर काही बिघडणार आहे का तुझं? उद्या लग्न झाल्यावर सासरी करावीच लागतील ना कामे तुला. मग आतापासूनच सवय करायला काय जातंय? नाही तर उद्या तुझ्या सासरची मंडळी म्हणतील आई-बाबांनी काही शिकवलेलेच दिसत नाही पोरीला. सासरी तरी निदान आमचे नाव खराब करू नको म्हणजे झाले.

राणी : लागले पुन्हा डोकं फिरवायला.

आई : कशाला उगीच वाद घालताय तुम्ही तिच्याबरोबर, गप्प जेवा हो जरा.

बाबा : हो तू मला तेवढं गप्प रहायला सांग या घरात.

अभी : बाबा माझं तुमच्याजवळ एक काम आहे.

बाबा : कसलं रे काम?

अभी : मला तुमच्याकडून थोडी मदत हवी आहे.

बाबा : कसली मदत?

अभी : मला १ लाख रुपये उधार हवे आहेत.

बाबा : कशाला?

अभी : मी आणि माझा मित्र आहे ना पंकज, आम्ही दोघे मिळून पार्टनरशिपमध्ये बिझनेस करायचा विचार करतोय.

बाबा : कसला बिझनेस?

अभी : कन्सलटन्सी फर्म.

बाबा : अरे! बिझनेस करण्यापेक्षा जॉब बघ कुठेतरी. बिझनेस आपल्यासारख्या मध्यमवर्गीय लोकांनी करायचा नसतो.

अभी : उगीच लेक्चर देत बसू नका हो बाबा. माझा निर्णय पक्का आहे. मला नोकरी करून कोणाच्यातरी हाताखाली काम करण्यात अजिबात इंटरेस्ट नाही. तुम्ही पैसे उधार देणार आहात की नाही तेवढंच सांगा.

बाबा : नाही.

अभी : पण का?

बाबा : माझ्याजवळ पैसे नाहीत. मी काय आता पूर्वीसारखा कमावत नाही. रिटायर्ड झालो त्यावेळी जे काही थोडे फार मिळाले होते ते राणीच्या लग्नासाठी म्हणून जपून ठेवले आहेत.

अभी : मी कुणीच नाही का तुमचा? राणी तेवढी लाडकी! तिने मागितले असते तर लगेच काढून दिले असते.

बाबा : तू उगीच वाद घालू नकोस. बिझनेससाठी मी पैसे देणार नाही.

अभी : बाबा असं काय करताय. बँकेतून कर्ज घेतलं असतं हो आम्ही पण ते भरमसाठ व्याज भरणं इतक्यात तरी शक्य नाही हो आम्हांला, म्हणून तर तुमच्याकडे उधार मागतोय तेही तुमच्याकडे आहेत म्हणूनच.

आई : अहो! द्या हो एवढं मागतोय तर. आपलाच मुलगा तर आहे ना. आपण मदत करणार नाही तर कोण करणार?

बाबा : तू गप्प बस जरा वेळ.

आई : तुमच्या बहिणींना बरी पैशांची मदत करता दरवेळी लागेल तेव्हा. मुलाला दयायचे म्हणजे पैसे नाहीत आता.

बाबा : तू गप्प बसशील का माझे आई जरावेळ.

राणी : अहो बाबा, आजकालच्या रिसेशनच्या जमान्यात नुसतं नोकरीवर डिपेंड राहून चालत नाही हो. जॉब राहिलेत कुठे जास्त. त्याला बिझनेस करायचा आहे तर करू दयात ना! नाही तरी माझं लग्न कधी ठरेल तेव्हा. तुम्ही इतक्यात काळजी नका करू पैशांची. मी साधेपणानेच लग्न करीन. त्यामुळे माझ्या लग्नासाठी पैसा जमवून ठेवायची काही गरज नाही. अभीला दया ते पैसे. अभी माझा तुला फुल सपोर्ट आहे रे. तू बिझनेसच कर.

अभी : थॅक्स दी. वो बाबा प्लीझ्झ्झ्झ! दया ना हो.

आई : अहो! असं काय करताय द्या ना हो त्याला पैसे.

बाबा : एका अटीवरच! मला एका वर्षात सर्व पैसे परत देणार असशील तरच तुला देईन.

आई : वाह! स्वत:च्या बहिणीकडे कधी एका वर्षात पैसे मागितले नाहीत ना हो आजपर्यंत. त्यांनी घेतलेले पैसे अजून परत केले नाहीत आणि स्वत:च्या मुलाकडून तेवढे एका वर्षात हवे तुम्हांला.

बाबा : हो का आणि तुझ्या भावंडाना जी मदत केली होती ती तरी परत केली का अजून कुणी?

आई : राणीच्या लग्नाच्या वेळी परतफेड करतीलच ते.

अभी : आई तू जरा वेळ गप्प बस गं! हो नक्की देईन बाबा. तुमचे सगळे पैसे एका वर्षात परत करीन.

बाबा : बरं! ठिक आहे. जेवून झाल्यावर देतो चेक १ लाखाचा. आता तर झाले ना तुमच्या सगळ्यांच्या मनासारखे.

अभी : थॅक्स बाबा. लव यू.

बाबा : हम्म! जेवा आता लवकर चिरंजीव.

(संध्याकाळची वेळ ...)

राणी : आई मी निघते गं.

आई : बरं, लवकर ये गं, रात्री खूप उशिर करून येवू नकोस.

बाबा : जोश्यांकडच्या स्थळाबद्दल काही बोललीस की नाही अजून तू तिला?

आई : नाही, तुम्ही दोघं काय ते बघून घ्या. मला नका मध्ये पाडू यात. माझ्या बोलण्याला तर काही किंमतच नाही आजकाल ह्या घरात.

बाबा : म्हणजे तुला कोणी काही बोलले की काय?

आई : अजून कशाला कोण बोलायला हवंय? तुम्हीच काय कमी आहात का? येता जाता दोघांसमोर माझा आणि माझ्या माहेरच्यांचा उद्धार करत असता...

बाबा : तुझं खानदान आहेच तसं त्याला मी तरी काय करू.

आई : जेव्हा तेव्हा माझ्या माहेरच्यांना काहीही बोललेलं मी खपून घेणार नाही हा.

बाबा : बरं माझे आई, आता तू हि भांडत बसू नकोस माझ्याशी. आधीच राणीमुळे डोक्याला ताप झालाय. कार्टी लग्नाचा विषय काढला की भांडायला येते. २६ वर्षाची घोडी झालीय तरी अजून लग्नाचा पत्ता नाही. म्हणे माझा मी शोधिन. कधी मिळणार तरी कधी हिला कुणी देव जाणे? आम्ही आणलेलं स्थळ हिला पसंत पडत नाही आणि स्वत: सुद्धा कुणी शोधून आणत नाही.

आई : होईल ओ तिचं लग्न! तुम्ही कशाला एवढी चिंता करता? आपल्या त्या दाते भटजींनी तिची पत्रिका बघून सांगितलं आहे ना की तिला चांगला सुशिक्षित आणि सुस्वभावी नवरा मिळेल म्हणून.

बाबा : हो आता त्या दातेच्या भरवशावर राहतो मी. दुसऱ्यांच नशिब सांगताहेत, आधी स्वत:च भविष्य पहा म्हणावं त्याला.

आई : गप्प बसा हो, उगीच काहीतरी बोलू नका हा त्यांच्याबद्दल.

बाबा : बरं बाई मीच गप्प बसतो. तुम्ही दोघी मायलेकी आणि तुझा तो सुपुत्र तिघं मिळून काय घालायचाय तो गोंधळ घाला. माझं तर कुणी काही ऐकतंच नाही ह्या घरात.

आई : अरे देवा! ६ वाजले. अहो! टीव्ही लावा ना जरा. “कुंकू माझं भाग्याचं” सिरिअल सुरु झाली असेल हो. आज रविवार ना, महाएपिसोड आहे त्या सिरिअलचा.

बाबा : इथे मी काय बोलतोय आणि हिला सिरिअल्सचे पडले आहे. तू आणि तुझ्या त्या फालतू सिरिअल्स! चूलीत घाल त्यांना. हिचा नवरा तिच्याबरोबर, त्याची बायको ह्याच्याबरोबर... काय अर्थ तरी असतो का त्या सिरिअल्सना?

आई : तुम्हांला नाही आवडत तर तुम्ही नका हो बघत जावू. कोणी जबरदस्ती नाही केलीय तुमच्यावर सिरिअल्स बघाच म्हणून.

बाबा : आता दिवसभर तर तू टि.वी. लावून बसतेस वर रिमोटवर हि तुझाच ताबा असतो. मी काय पूर्ण दिवस डोळे बंद करून तर नाही ना राहू शकत.

आई : मग मी काय करू असं तुमचं म्हणणं आहे.

बाबा : त्या सिरिअल्स बघायच्या सोडून दे.

आई : आणि काय करू दिवसभर?

बाबा : करण्यासारखी बरीचशी कामे आहेत गं.

आई : जशी?

बाबा : आता ते हि मीच सांगू का?

आई : तुम्हां सगळ्यांना माझ्याशी बोलायला थोडा तरी वेळ असतो का? एक दिवसभर फोनवर बिझी तर दुसरा कॉम्पुटरवर आणि तुम्ही तर भांडणामध्येच संपूर्ण दिवस घालवता. मग मी माझे मन त्या सिरिअल्समध्ये रमवलं तर बिघडलं कुठे?

बाबा : वा आता भांडण हि मीच उकरून काढतो का?

आई : मग काय मी काढते का?

बाबा : बरं माझे आई! तू सिरिअल बघ. उगीच वाद नको पुन्हा त्यावरून. मी जरा शेजारच्या राऊतांकडे जावून येतो.

(रात्रीची वेळ ...)

बाबा : अजून कशी आली नाही हि रात्रीचे दहा वाजले...

आई : येईल हो तुम्ही कशाला एवढी काळजी करताय? आज काय पहिल्यांदाच गेली आहे का ती? नेहमीचंच तर झालंय आता तिचं असं उशिरा घरी येणं.

बाबा : फोन करून बघ तिला, कुठे आहे विचार. मी काही बोलत नाही म्हणून डोक्यावर चढत चालली आहे.

आई : हो का? मग आज आली की बोला तिला काय ते.

बाबा : हो येवू तर देत तिला, मग बरोबरच करतो की नाही बघ तू.

आई : आली बघा.

बाबा : किती वेळ राणी? हि काय वेळ झाली का घरी यायची?

राणी : काय झाले? आताशी १०.१५ च तर वाजले. उलट आज लवकर घरी आली रोजच्यापेक्षा. बस, ट्रेन सगळं कसं मस्त वेळेवर मिळाले.

बाबा : तुला आम्ही सगळ्या बाबतीत मोकळीक दिली आहे त्याचा असा गैरफायदा घेवू नकोस राणी.

राणी : मी काय केले आता?

बाबा : घरी लवकर येता येत नाही का तुला?

राणी : आता पुन्हा तुमचं ते लेक्चर सुरु नका करू हा बाबा. मुलगी म्हणजे काचेचं भांड वैगरे वैगरे. मला आता ते तोंडपाठ झालंय.

बाबा : काय बोलावं तुझ्यापुढे तेच कळत नाही. आम्ही काय तुझे वैरी नाही आहोत. तुझ्या भल्यासाठीच सांगतोय ना तुला हे सर्व?

आई : बाहेरून काही खाऊन आलीस की जेवायला वाढू तुला?

राणी : नको. मी इडली सांभार खाऊन आलेय आज मस्त. मला आता काही नकोय. तुम्ही जेवलात की नाही अजून?

आई : आम्ही जेवलो. कधी पासून तुझीच वाट बघतोय.

राणी : कशाला?

आई : बाबा सांगतील तुला.

बाबा : तूच सांग गं.

आई : माई आत्याचे शेजारी आहेत ना ते साळस्कर. त्यांच्या मुलासाठी मागणी आली होती तुझ्यासाठी. तुझ्या बाबांनी तुझी पत्रिका दिली होती. आजच सकाळी त्यांचा फोन आला की पत्रिका ३० गुणांनी जुळतेय. त्यांनी तुला बघायला कधी येवू ते विचारलेय.

राणी : बरं!

आई : मग काय सांगायचे त्यांना?

राणी : पत्रिका देताना मला आधी विचारले होते का कुणी? मग आता कशाला काही विचारताय.

बाबा : तुझे उत्तर मला आधीच माहित होते म्हणूनच विचारले नव्हते.

आई : अगं पण मुलगा चांगला आहे. इंजिनिअर आहे. चांगल्या कंपनीत कायमस्वरूपी कामालाही आहे. दिसायला हि बरा आहे. आणि महत्वाचे म्हणजे मुंबईसारख्या शहरात स्वत:चे घर आहे. अजून काय हवंय आपल्याला. सुखाने नांदशील पोरी तिथे.

राणी : तुम्हांला किती वेळा सांगितले आहे की मला इतक्यात लग्नच नाही करायचे आहे म्हणून.

बाबा : मग कधी करणार आहेस वय उलटून गेल्यावर का?

राणी : तुम्हीच म्हणता ना जाशील त्या घरी तुझे कसे होईल काय माहित! मग कशाला एखाद्याच्या आयुष्याची वाट लावायचा विचार करताय माझ्याबरोबर लग्न लावून देवून.

बाबा : म्हणजे कधी लग्नच करणार नाही का तू?

राणी : मी असं कुठे म्हणतेय.

बाबा : मग?

राणी : जेव्हा मला समजून घेणारा कोणी भेटेल तेव्हाच लग्नाचा विचार करेन.

बाबा : मग तुला अजून कोणी भेटलं की नाही? तुझ्या मनासारखा?

राणी : नाही!

बाबा : का?

राणी : मला नाही माहित का ते... तुम्ही दहावेळा विचारत जावू नका कुणी सापडलं की नाही अजून ते. सापडला की मीच येवून ती खुशखबर देईन तुम्हांला.

आई : आपल्या जातीतलाच मुलगा कर गं बाई! नाही तर कोणाला तोंड दाखवायला जागा राहणार नाही आम्हांला.

राणी : हो का, मग तर मी जाती बाहेरचाच मुलगा बघते की नाही बघ.

आई : तुझ्यापुढे काही बोलायची सोयच राहिली नाही.

राणी : मग जात काय करायची आहे तुला त्याची, माणूस आहे एवढं पुरेसं नाही का एखाद्याचं? आपल्या जातीत नाहीतरी काय ढीगभर हुंडा मागतात. मला नको असला भिकारडा नवरा.

बाबा : बरं बाई! शोध तुझा तूच, बघू कुठला राजकुमार शोधून आणतेस ती. मी सरळ नाही म्हणून सांगतो साळस्करांकडच्या स्थळाला. ह्यापुढे हिच्यासाठी मुलगा शोधायच्या भानगडीतच पडणार नाही मी कधीही.

(प्रत्येकाच्या मनातील विचार ...)

बाबा :
काय झालंय या राणीला तेच कळत नाही. प्रत्येकवेळी आलेल्या स्थळांना नकारच देत असते. आता काय लहान राहिली नाही ही. चांगली २६ वर्षाची घोडी झालीय. जो येतो तो राणीचे लग्न कधी? काय सांगायचं या सर्वाना आता कधी ते? कुणी म्हणतं, तिने स्वत:च शोधला असेल कुणीतरी म्हणून इतर स्थळांना नाही म्हणतेय. ते ही तिला विचारून पहिले. कोणी असेल तर सांग, आम्ही लग्न करून देवू पण काही बोलतच नाही. बरं करियर करायचं असेल असं मानावं तर आमची राणी इतर मुलींसारखी करियर ओरीएनटेड ही नाही. दरवेळी तिच्या नकाराचे कारणच समजत नाही. उगीचच आपली काहीतरी चुका काढत बसते प्रत्येक स्थळात. काय झालंय हल्ली तिला तेच कळत नाही. लग्नाबाबत आमचे कोणतेच विचार एकूण घेत नाही. बाहेर कुठे गेली की रात्री घरी पण उशिराच येते. हिला काय! लोक आम्हांला विचारत बसतात एवढया रात्रीची कुठून येते राणी. काय उत्तरं द्यायची प्रत्येकाला. जसं काय आमच्यापेक्षा साऱ्या जगालाच हिची जास्त काळजी. काय करायचं या पोरीचं? कसं समजवायचं हिला? काही एकूण पण घेत नाही आजकाल आमचं. आम्ही दोघं या जगात आहोत तोपर्यंत ठिक आहे पण आमच्यानंतर कोण सांभाळणार हिला. अभी आहे म्हणा तसा. त्याला बहिणीबद्दल माया ही आहे पण उद्या सुनबाई आल्यावर कसा वागेल कोणास ठाऊक. आता बिझिनेस करायचं म्हणतोय पण सोपं काम आहे का ते? फायदा झाला तर ठिक पण नुकसान कोण भरून देणार आहे? बाप-जादयानी भरपूर कमाई करून ठेवली आहे अश्यासारख्यांनी करायची गोष्ट ती. आपल्यासारख्या मध्यमवर्गीय लोकांना ते थोडीच परवडणार आहे. त्या पेक्षा ८ तासाची नोकरी बरी. महिन्याच्या १० तारखेच्या आत पगार तरी येतो हातात. तेव्हा कुठे आपले घर चालते. हिने आणि राणीने दबाव टाकला म्हणूनच पैसे दिले त्याला. नाही तर बिझिनेस करायला परवानगी सुद्धा दिली नसती. घराण्यात अजूनपर्यंत तरी कोणी बिझिनेस केला नाही. आता अभी काय दिवे लावतोय बघुया. दोघे व्यवस्थित मार्गी लागेपर्यंत सुखाने जगु पण शकत नाही आणि मरू पण शकत नाही. परमेश्वरा! कसं होणार या दोघांच पुढे तेच कळत नाही.

आई :
आज पुन्हा राणीचा नकार. काय झालंय तिला तेच कळत नाही. किती चिडले होते हे. मला तर काळजी वाटायला लागते मग. लगेच ब्लडप्रेशर वाढतो यांचा. मग आठवडाभर इतर शारीरिक दुखणी चालू. चिडू नका म्हटलं तर मग माझ्यावरच ओरडायला सुरूवात करतात. कोण समजुनच घेत नाही मला या घरात. राणी आणि अभी तर सदानकदा आपल्याच विश्वात गुंग असतात. माझ्याशी बोलायला ही वेळ नसतो आजकाल त्यांच्याजवळ. हे तर दिवस भांडणातच घालवतात. कामाला जात होते तेव्हा माझ्यासाठी खुप कमी वेळ भेटायचा ह्यांना तरी किती प्रेमाने वागत, बोलत. रिटायर्ड झाल्यापासून तर दिवसभर घरीच असतात पण कधी प्रेमाने बोलायचे तर सोडूनच द्या पण दिवसभर विनाकारण भांडण उकरून काढतात कशाना कशावरून तरी. सगळ्यांचा राग माझ्यावरच काढत असतात दरवेळी. कधी कधी वाटत, मला तर काही किंमतच नाही या घरात. फक्त कामच करत रहायची सर्वांची. कौतुकाचे चार शब्द तर सोडाच पण तक्रारीच ऐकूण घ्यायच्या दिवसभर प्रत्येकाच्या. हे बरोबर नाही, ते बरोबर नाही, तुला काही समजत नाही. मी पण थकलीय आता, मला ही रिटायर्डमेंट हवीय घरातल्या कामांपासून. राणी तर जरा सुद्धा मदत करत नाही. काही काम सांगाव तर तिचा एकच धोशा असतो घरकामाला एखादी बाई ठेव म्हणून. पण आपण जितक्या आपुलकीने काम करतो तश्या त्या थोडीच करणार आहेत? कितीही झाल्या तरी त्या परक्या. करायची म्हणून काम करणार आणि जाणार. काहीही होवो पण बाई ठेवणं मला तरी पटत नाही. आता सुनबाई आल्यावरच काय ते घरातल्या कामांपासून सुट्टी मिळेल बहुतेक. हा ती ही कामावर जाणारी असेल आमच्या राणीसारखीच तर मग काही खरे नाही बाई. ती ही थकूनच येणार ना ऑफिसमधून. मग थोडीच सगळी कामं करणार. ठेवेल ती ही बाई एखादी घरकामासाठी. कशीही असो, माझ्या अभीला व्यवस्थित सांभाळले म्हणजे झाले तिने. कधी येतेय सुनबाई काय माहित. त्याआधी राणीचे लग्न तरी व्हायला हवे ना. ती तर मनावरच घेत नाही लग्नाचे. म्हणे मला इतक्यात लग्नच नाही करायचंय, आता काय लहान आहे का? चांगली २६ वर्षाची झाली आहे. मला तर दोन मुलं ही झाली होती या वयात आणि अजून हिच्या लग्नाचा पत्ता नाही. एवढी एम.कॉम झालीय आमची राणी पण अक्कल काय अजून आली नाही हिला. लग्नाला इतकी का घाबरते ती तेच कळत नाही, हल्ली तर माझ्याशी पूर्वीसारखी मनमोकळेपणाने बोलत ही नाही. अभी पण बदललाय हल्ली. लहान असताना कसे दोघं प्रत्येक गोष्ट आधी मला येवून सांगत. आता आईपेक्षा मित्र-मैत्रिणीच ह्यांना जवळचे वाटतात. उद्या दोघांचीही लग्न झाल्यावर आम्हांला विचारतील की नाही कुणास ठाऊक. काही असो, दोघेही व्यवस्थित मार्गी लागले म्हणजे सुखाने मारायला आम्ही मोकळे. देवा! नेहमी सुखात ठेव रे माझ्या दोघा पोरांना, मला बाकी काही नको.

राणी :
चला अभीची गाडी रुळावर आली फायनली. त्याला जे करायचे होते तेच तो करतोय. आधी इंजिनिअर बनायचे होते बनला आणि आता थोडयाच दिवसांत त्याचा बिझिनेस ही सुरु होईल. नाहीतर मी! करायचे होते काय आणि झाली काय. आर्टिस्ट व्हायची इच्छा होती पण झाली अकाऊंटन्ट! त्यामुळे जॉब सॅटीसफॅकशन ही धड मिळत नाही. ऑफिसला जायचा रोज कंटाळा येतो. तिथल्या त्या बोरिंग फाईल्स बघून जीव नकोसा होतो अगदी. काहीतरी नविन हवं क्रिएटीव!. पण आता जॉब लाईन चेंज करायची तर २-३ वर्षे लागतील अजून शिकायलाच. तोपर्यंत घरबसल्या सॅलरी कोण देईल? पुन्हा अनुभवासाठी २-३ वर्षे खस्ता खा. मगच काय तो मनासारखा जॉब मिळेल. कोंडमारा होतोय अगदी मनाचा. जॉब सोडायचा म्हटलं तरी पुन्हा टेंशन. आजकालच्या रिसेशनच्या जमान्यात कशाचा भरवसा नाही. दुसरा जॉब शोधला तरी किती दिवस असेल याची शाश्वती नाही. त्यात बाबा पण हल्ली डोकं खात बसतात लग्नाच्या विषयावरून. वैताग आहे यार, जो येतो तो नुसता लग्न, लग्न, लग्न. जणू काय लग्नाशिवाय आमच्या आयुष्यात दुसरा काही महत्वाचा विषयच नाही. एखाद्याला नुसतच बघून कसं ठरवायचं होकार की नकार ते. बघायला आला की तो चांगला बनूनच येणार ना. थोडीच हातात दारूचा ग्लास आणि सिगरेट घेवून येणार आहे. स्वभाव तरी कसा ओळखायचा एखाद्याचा एकाच भेटीत. तुम्ही केलात अश्या पद्धतीने लग्न त्यावेळी पण आमच्यावर ही जबरदस्ती का म्हणून? देवा! कोण आहे रे तो? येत पण नाही लवकर आयुष्यात. चार वर्षे झाली शोधतेय पण अजून काही कुणी मिळत नाही. भेटतात ते पण असे साले की मला जे आवडतात त्यांना मी आवडत नाही आणि ज्यांना मी आवडते ते मला आवडत नाहीत. हल्लीची मुले पण काय यार प्रेम म्हणजे नुसता टाईमपास समजणारे, काही तर साले नुसते शरीर सुखासाठी आसुसलेले असतात, काहींना तर बायको म्हणजे चार-चौघांत मिरवण्यासाठी शोभेची बाहुली हवी असते. हे असले कॅरँक्टर नकोयत मला नवरा म्हणून. असे आणखीन नमुने पाठवू नकोस रे माझ्या आयुष्यात. आता जो फाईनल असेल त्यालाच पाठव. ज्याला मी आवडेन आणि जो मला ही आवडेल. जो माझ्या भावनांची कदर करेल आणि माझ्या घरच्यांचा आदर करेल. “मॅरीएजेस आर मेड इन हेवन” मग माझ्यासाठी कुणी जोडीदार बनवायला विसरलास आहेस की काय रे? निदान याबाबतीत तरी आपल्यातली जुनी खुन्नस काढू नकोस यार. शेवटी आई-बाबांच्या पसंतीच्या मुलाबरोबरच लग्न करावे लागेल असं वाटतंय. शीट! आय हेट दॅट कांदेपोहे प्रोग्रॅम यार. साडी नेसून शोभेची बाहुली बनून जा एखाद्यासमोर. तुम्ही अॅक्चुली जे नाहीत ते दाखवण्याचा प्रयत्न करा. आय रिअली हेट इट यार! निदान एकमेकांचे स्वभाव तरी माहित व्हावे लग्नाआधी, पण अरेंज मॅरीएजमध्ये हे कसे शक्य होईल. दोन तीन भेटीत काय कळणार कप्पाळ! त्यात तर अॅक्चुल स्वभाव पण लग्नानंतरच पुर्णपणे कळेल ना! आणि जर स्वभाव पटणारा नसेल तर? आयुष्यभर मानसिक कुचंबणा त्याची आणि माझी ही! त्यापेक्षा ओळखीतलाच कुणी आयुष्याचा जोडीदार म्हणून मिळाला तर किती बरं होईल, ज्याचा स्वभाव मला माहित असेल आणि त्याला माझा. मग तर त्याला म्हणेन मला पळूनच ने ना रे, म्हणजे लग्नाचा अव्वा-सव्वा खर्च तरी वाचेल. वॉव! काय मजा येईल ना मग, आम्ही दोघं गाऊ “हमने घर छोडा है, रस्मो को तोडा है, दूर काही जायेंगे नयी दुनिया बसायेंगे... सो एक्साइटिंग... पण कुणी मिळेल तेव्हा ना... शीट! काय करावं काय नाही तेच कळत नाही.

अभी :
चला फायनली बाबा तयार झाले फायनान्स दयायला. आता बिझिनेस सुरु करता येईल. नाहीतरी ८ तासाची नोकरी करण्यात इथे कोणाला इंटरेस्ट आहे. बाबाच्या इच्छेखातर इंटरव्यु देवून येत होतो बस!. आशूला सांगायला हवं. कधीपासून मागे लागलीय लग्नासाठी. घरी येवून कधी रीतसर मागणी घालतोयस म्हणून. अजून थोडा वेळ हवाय गं मला. निदान एक वर्षे तरी हवाच सेटल व्हायला. श्या! हिच्या घरच्यांना हिच्या लग्नाची इतकी घाई का तेच कळत नाही. आई-बाबांना सांगायला हवं एकदा आशुबद्दल. आईई! डोन्ट नो ती तयार होईल की नाही इंटरकास्ट मॅरीएजसाठी. मगाशीच राणीला म्हणत होती जातीतलाच मुलगा बघ गं बाई. मग सुनबाई तरी हिला दुसऱ्या कास्टची कशी चालेल. कठीण आहे एकंदरीत अभी तुझं. राणीला पटवायला हवं. बाबांची लाडकी! बाबांना नक्कीच ती समजावू शकेल माझ्या आणि आशुच्या लग्नासाठी. तसा बाबांचा विरोध नसणारच म्हणा! राणीला इतकं फ्रिडम दिलंय तिच्या मनासारखा मुलगा शोधण्यासाठी मग मला का नाही म्हणतील म्हणा. चला बाबा झाले आता राहिली आई. तिला थोडे इमोशनल ब्लॅकमेल केले की तिचा राग ही लगेच विरघळेल. तसा मी तिचा लाडकाच आहे म्हणा. मे बी तयार होईल माझ्या इच्छेखातर लग्नाला. पण अजून एक समस्या राहिलीच! राणीदीच्या लग्नाची! तिच्या आधी माझ्या लग्नाला कधीच परवानगी मिळणार नाही. श्या आता दि च्या लग्नाचं टेंशन! देवा लवकर भेट घडव रे तिची तिच्या आयुष्यातल्या जोडीदाराशी. येणाऱ्या प्रत्येक स्थळाला नकारच देत बसते. अश्यात माझे लग्न कधी होणार? श्या! आशु पण मागे लागलीय कधीची, घरी कधी सांगायचं आपल्याबद्दल, माझ्या घरच्यांना माझ्या लग्नाची घाई झाली आहे खुप, मी आता २३ वर्षाची झाली आहे, लवकर कर काय करायचे आहे ते, नाही तर माझे बाबा माझं लग्न कुठेतरी दुसरीकडे जमवून टाकतील. आयला हिच्या घरच्यांची आमच्या दि शी भेट घडवायला हवी. २६ वर्षाची झालीय तरी अजून लग्न नाही झालंय दि चे ते दाखवायला. हम्म्म इतक्यात तरी आई-बाबांना आशुबद्दल सांगणे योग्य होणार नाही. बाबा म्हणतील आधी राणीचे लग्न मग तुझे! आधी स्वत:च्या पायावर उभा रहायला तरी शिक मग लग्नाच्या गोष्टी कर. श्या! काय करू काय नको तेच कळत नाही.

- संतोषी साळस्कर.

तिचे मनोविश्व

2010-06-04T00:04:00.000-07:00

तिचे मनोविश्व

आजकाल ती जरा विचित्रच वागत होती. सर्वांपासून अलिप्त रहायची. कोणाशी जास्त काही बोलायची हि नाही. ती सोडून तिच्या आजूबाजूच्या सगळ्यांना म्हणजेच तिचे ममी, पपा, तिचे मित्र-मैत्रिणीं यांना तिच्या वागणूकीतला हा फरक जाणवत होता, पण तिला नक्की काय झालंय हे कोणालाच काही कळत नव्हतं.

पण ती... तिच्या मते तिचे आता सुरवंटातून फुलपाखरात रुपांतर झाले होते. कारण हि तसेच होते. कालच तिचे त्याच्याबरोबर लग्न झाले होते आणि रात्री तिला भरपूर सुख देवून सकाळी तो नेहमीप्रमाणे कुठेतरी गायब झाला होता. पण तिला ह्यावेळी त्याच्या निघून जाण्याचे काहीच वाटत नव्हते. कारण रात्री परत भेटण्याचे वचन देवूनच तो निघून गेला होता आणि तिला हवे त्यावेळी तर तो तिच्या जवळच असायचा. डोळे बंद केल्यावर तिला त्याचं अस्तित्व जाणवत रहायचं.

आज रात्री हि तो ठरल्याप्रमाणे आला होता आणि त्याने तिच्या कपाळाचे हलकेच चुंबन घेतले.

तिने लाडात येवून विचारले, “आज इतका उशिर का केलास यायला?”

उशिर कुठे गं! रोजच्या प्रमाणेच तर आलोय. उलट केव्हापासून तुझ्याच येण्याची वाट बघत होतो मी. तिने प्रेमाने त्याला आलिंगन दिले. त्याच्या केसातून हात फिरवत तिने विचारले, “आपण अजून किती दिवस असे चोरून भेटायचं?”

मग आता आणखी काय करुया तूच सांग. काल लग्नाचा हट्ट केलास म्हणून तुझी ती हि इच्छा पूर्ण केली. आता अजून काय करू मी शोना?

“तूला कळत कसे नाही रे! मला आता भासाच्या जगात राहायचा कंटाळा आलाय रे. मला साऱ्या जगाला ओरडून सांगायचंय आपलं एकमेकांवर खूप प्रेम आहे. आता तर आपलं लग्न हि झालंय ना मग आतातरी सर्वांसमोर येऊन मला स्विकार ना रे, असं रोज फक्त रात्रीच किती दिवस भेटायचं आपण? मला तू कायमचा हवा आहेस माझ्याजवळ” त्याच्या डोळ्यात बघत ती बोलत होती.

होय रे शोना, पण मी तरी काय करू ऑफिसमध्ये इतकं काम असतं, सध्या खूप बिझी आहे गं. पण कधी तरी तुझ्या आई-बाबांना येवून नक्की भेटेन हं. आता खूप थकलोय गं मी! मला तुझ्या कुशीत घे ना, असे म्हणून तो तिच्या कुशीत शिरला हि.

सकाळ झाली होती. तिने डोळे उघडले आणि आजूबाजूला पहिले. तो अजून साखरझोपेतच होता. त्याला उठवत त्याच्या केसातून हात फिरवत तिने विचारले, “मी जावू का रे? मला ऑफिसला जायला उशिर होतोय! तू हि उठ ना आता तुला हि निघायचं असेल ना.

थांब नं शोना. मला सोडून जावू नकोस ना प्लीज.

असं रे काय करतोस, उठ ना रे मला उशिर होतो मग ऑफिसला पोहचायला, जावू देत ना प्लीजजजजजज...

मिठीतून तिला सोडवतच त्याने विचारले, “रात्री लवकर येशील ना?”

“हो रे माझ्या राज्या” असे म्हणून त्याच्या कपाळावर एक चुंबन देवून ती निघून गेली.

जवळ जवळ एक वर्ष आधिच दोघांची हि एका सोशल साईट वर ओळख झाली होती. तिथेच तिने त्याचा फोटो हि पहिला होता. प्रत्यकक्षात एकमेकांना न बघता, न भेटताही फक्त चाट वर आणि फोन वर बोलता बोलता एक दिवस त्यांच्या मैत्रीचे रुपांतर प्रेमात झाले होते.

तो रोज रात्री तिला फोन करत असे. ती हि त्याच्याबरोबर बराच वेळ मध्यरात्र उलटेपर्यंत बोलत बसायची. तिच्या ममी पपांना ह्याबद्दल काहीच कल्पना नसायची. असणार तरी कशी म्हणा! एकुलती एक अपत्य असल्याकारणाने तिच्या पपांनी तिला स्वतंत्र बेडरूम दिली होती आणि ती हि कोणाला काही कळू नये याची पुरेपूर काळजी घेत होती. खरे तर तिला तिच्या ममी पपांना त्याच्याबद्दल सगळे काही सांगून टाकायचे होते, पण त्यानेच तिला “अजून इतक्यात कोणाला काही सांगू नकोस” असे बजावून ठेवले होते. आपण आधी प्रत्यकक्षात भेटू या आणि मगच योग्य वेळ आली की सगळ्यांना सांगूया असे त्याचे मत होते. म्हणून तिने हि मग ते गुपित स्वत:च्या मनाच्या कुपीत बंदिस्त करून ठेवले होते.

तिच्यासाठी हे सारे नविन होते. तिच्या मते तिच्या स्वप्नातला राजकुमार तिला अखेर सापडला होता. आता त्याला प्रत्यकक्षात भेटण्याची ओढ तिला लागली होती. तिने त्याला त्याबद्दल बरेचदा विचारले हि होते. पण तो खूपच बिझी असल्याचे कारण तिला सतत देत राहायचा.

माझं त्याच्यावर आणि त्याचं माझ्यावर खूप प्रेम आहे असं तिला सारखं वाटत राहायचं. SMS आणि फोनद्वारे ती त्याच्यावरचे आपले प्रेम सतत व्यक्त हि करत राहायची आणि तो... त्याच्या मनात तर काही भलतेच शिजत होते. खरे तर त्याच्यासाठी ती फक्त एक टाईमपास होती, just a TP... म्हणूनच बहुतेक तो तिला भेटण्याचे टाळत होता. हो नाही तर उगीच उद्या गळ्यात पडायची लग्न करच म्हणून. पण ह्या गोष्टीचे तिला भान नव्हते. ती त्याच्या प्रेमात पुर्णपणे आंधळी झाली होती. स्वप्नांत त्याच्याबरोबर रमू लागली होती. त्याच्याबरोबर चोरून भेटी गाठी, प्रेमळ क्षण सारे काही ती प्रत्यकक्षात अनुभवता येत नसल्यामुळे स्वप्नांत अनुभवत होती.

असेच दिवस जात होते ती पुर्णपणे त्याच्यात गुंतत चालली होती. पण तो मात्र आता बदलला होता. त्याला आता तिचा कंटाळा येवू लागला होता. बहुतेक आता तो नविन टाईमपासच्या शोधात होता. त्याने स्वत:हून तिला फोन करणं तर बंद केलंच होतं, पण तिचा फोन हि आता तो टाळू लागला होता. “मी सध्या कामात आहे तुला नंतर फोन करतो शोना” अशी कारणं देवून तो फोन ठेवत असे. ती बिचारी दिवस-रात्र त्याच्याच फोनची वाट बघत उदास व्हायची. रात्री स्वप्नांत तो भेटल्यावर त्याच्याजवळ आपलं मन मोकळं करायची. तुझं वागणं मला आजकाल अजिबात आवडत नाही. काय झालंय तुला सांग ना? असा का वागतोस हल्ली माझ्याशी? इतका काय बिझी आहेस की माझ्याशी बोलायला तुझ्याजवळ एक मिनिट हि नाही. मग नेहमीप्रमाणे स्वप्नांत तो तिची समजूत काढायचा. माझ्या शोना असं काय करतेस. अगं खरंच आजकाल कामात खूप बिझी झालोय गं मी. तुला फोन करायला खरं तर अजिबातच वेळ मिळत नाही, तुझी शप्पथ! असे म्हणून तिला आपल्या मिठीत ओढून घ्यायचा. हल्ली तिचं त्याच्याशी बरचसं बोलणं फक्त स्वप्नातच व्हायचं. त्यामुळे बरेच दिवस दोघांचा एकमेकांशी काही contact नसला तरी तिला तो तिच्यापासून दूर जाणवतच नसे. डोळे बंद केले की तो तिच्या आजूबाजूलाच कुठेतरी असल्याचा भास तिला सारखा होत असे.

कधी तरी त्याच्याशी प्रत्यकक्षात बोलण्याची उर्मी तिच्या मनात दाटून येत असे आणि अखेर न राहवून तीच त्याला फोन करत असे. पण त्याचे उत्तर ठरलेले असे, “कामात खूप बिझी आहे तुला नंतर कॉल करतो”. ती हि मग स्वत:वरच आणि त्याच्यावरही नाराज होत असे त्याला फोन केल्याबद्दल आणि त्याच्याकडून अपेक्षित उत्तर आल्याबद्दल. पण रात्री पुन्हा तेच घडत असे, स्वप्नांत येवून आपल्या गोड बोलण्याने तो तिचा सारा राग दूर करत असे आणि प्रेमाने तिला जवळ घेत असे.

पण तिने आता ठरवलेच होते, जोपर्यंत तो स्वत: फोन करत नाही तो पर्यंत त्याला फोन करायचा नाही आणि प्रत्यकक्षात भेटण्याबद्दल हि कधीच काहीच बोलायचं नाही.

दिवसांमागून दिवस जात होते. जवळ जवळ सहा महिने झाले होते. त्याचा फोन किंवा साधा sms हि आला नव्हता आणि तिने हि कधी केला नव्हता. पण तिला ह्या गोष्टींचा काहीच फरक पडत नव्हता. रात्री स्वप्नांत येवून तो तिला दिवसभरातले सारे प्रेम देवून जायचा. तिच्याशी गप्पा मारायचा. तो आपल्याला कायमचा सोडून गेलाय हे तिच्या बुद्धीने मान्य केले होते पण तिचे मन अजून हि मानायला तयार नव्हते. ते दिवसेंदिवस त्याच्यात अधिकच गुंतत चालले होते. त्याच्या विचारातून बाहेर पडायला ते तयारच नव्हते. तिने डोळे बंद केले की तिला तो आसपास जाणवत रहायचा. तिने त्याला अजूनपर्यंत प्रत्यकक्षात कधी पहिले नव्हते पण त्याचा फोटो पहिला होता. फोटोतला तो आणि फोनवरचा त्याचा आवाज ऐकून स्वप्नांत त्याच्याबद्दल एक प्रतिमा तिच्या मनात तयार झाली होती. ती आता त्याच्या त्या प्रतिमेवरच प्रेम करू लागली होती. तिच्या इच्छा ती स्वप्नांत त्याच्याजवळ व्यक्त करायची आणि तो हि त्या पूर्ण करायचा. स्वप्नातल्या त्याच्यामुळे ती आता प्रत्यकक्षातल्या त्याला जणू काही विसरूनच गेली होती आणि भासाच्या एका नवीनच जगात रममाण झाली होती.

आज जवळ जवळ दोन वर्षे पूर्ण झाली होती त्याला तिच्या आयुष्यातून निघून जावून, पण ती ... ती अजून हि तिच्याच स्वप्नांतल्या विश्वात रमली होती. त्याच्याबरोबर तिचा संसार हि सुरु झाला होता आणि आजच तिने त्याला एक गोड बातमी हि दिली होती. ती आई होणार असल्याची. तो खूप खुष झाला होता. आनंदाने त्याने तिला मिठीच मारली होती.

ये सांग ना आपलं बाळ कोणासारखं दिसेल गं?

तुझ्यासारखं... ती लाजतच म्हणाली.

नाही हं... मला तुझ्यासारखं हवंय.

आजकाल तिची तो खूप काळजी घेत होता. तिला काय हवे काय नको ते सारे पहात होता. पाहता पाहता नऊ महिने निघून गेले आणि अखेर तो दिवस उजाडला ज्याची ते दोघे आतुरतेने वाट पाहत होते. तिला असह्य प्रसुतीवेदना सुरु झाल्या. तो तिच्या जवळच बसून होता. तिने दोन जुळ्यांना जन्म दिला. एक मुलगा, एक मुलगी! त्यांचा सांभाळ करता करता दोघांच्या नाकी नऊ येत असे. पण दोघंही एकमेकांना सांभाळून घेत होती. त्याच्यासोबत ती खूप खुश होती.

दिवसेंदिवस तिचा हा मानसिक आजार वाढतच चालला होता, पण तिच्या ममी पपांना अजून तिच्या आजाराबद्दल काहीच कल्पना आली नव्हती. की बहुधा आपल्या मुलीला स्किझोफ्रेनिया असा काही एखादा आजार होवू शकतो असा विचार हि कधी त्यांच्या मनाला शिवला नव्हता. तिचे अबोल आणि एकटीच राहणे त्यांना खटकतही होते, पण त्याबद्दलचे कारण काही केल्या त्यांना कळत नव्हते. तिच्या मनाचा थांगपत्ता तिने कोणालाच लागू दिला नव्हता.

त्यादिवशी रात्री जेवताना पपांनी तिच्याजवळ विषय काढलाच. राणी आजकाल अशी अबोल का झाली आहेस तू? कसली चिंता आहे का तुला? कुणा मुलाच्या प्रेमात बिमात पडलीस नाहीस ना बेटा?

“काय हो पपा”! असे म्हणून ती लाजलीच.

बघ कुणी असेल तर सांग. तुमचं लग्न लावून देवू आम्ही, त्याबद्दल काळजी नको करूस बेटा!

पपा कुणी असेल तर मी तुम्हांला आणि ममाला सर्वात आधी येवून सांगेनच ना!

अच्छा कुणी नाही म्हणजे तर?

हो नाही! असे म्हणत तिने जीभ चावली.

अग मग तुला तो राहुल कसा वाटतो?

कोण राहुल पपा?

अग विसरलीस माझा मित्र दिनकर त्याचा मुलगा. लहानपणी तुम्ही दोघं एकत्रच खेळायचे नाही का.

त्याला काय झालं पपा?

काही झालं नाही पण तुला तो कसा वाटतो लग्नाच्या दृष्टीने? आजच दिन्याचा फोन आला होता. त्याने राहुलसाठी तुला मागणी घातली आहे.

काय हो पपा, मला इतक्यात लग्न नाही करायचंय.

पण का?

तुम्हां दोघांना सोडून मी कधीच कुठे जाणार नाही.

अग वेडे एक ना एक दिवस तर तुला जावेच लागेल ना तुझ्या सासरी.

“काहीही असो! मला इतक्यात लग्न नाही करायचंय” असे म्हणून ती जेवण अर्धवटच सोडून आपल्या रुममध्ये निघून गेली.

रुममध्ये आल्यावर तिने डोळे बंद केले. त्याने मागूनच तिला मिठीत घेतले.

“सोड मला” तिने लटक्या रागातच म्हणटले.

अरे काय झालं? आज माझी शोना माझ्यावर खूपच रागावलेली दिसतेय.

हो!

बरे?

तू ममी पपांना कधी भेटणार आहेस?

भेटतो ना कधीतरी, काय एवढी घाई आहे शोना? असे म्हणत तो तिच्या केसातून हात फिरवू लागला.

तुला नसेल पण मला आहे. पपांनी माझ्यासाठी एक स्थळ आणलंय.

अरे वाह! कोण? कुठला? काय करतो मुलगा?

आहे कुणी तरी राहुल म्हणून पपांच्या मित्राचा मुलगा. लहानपणी म्हणे आम्ही एकत्रच खेळायचो.

अग मग बघ ना! चांगलं स्थळ असेल तर लग्न करायला काय हरकत आहे. तू खरंच कर लग्न त्याच्याशी.

हे तू म्हणतोयस? तुझ्याकडून अशी अपेक्षा नव्हती मला. अरे मी त्याला पाहिलं हि नाही आहे कित्येक वर्षात आणि मला आता आठवत हि नाही तो कोण आणि कसा दिसतो ते.

मला तरी अजून कुठे पाहिलंस आहेस तू शोना! तिची हनुवटी वर करत त्याने विचारले.

तुझी गोष्ट वेगळी आहे रे ... आणि तू विसरलास का? आपलं लग्न कधीच झालंय ते आणि आपल्या दोन पिल्लाचं काय? माझ्याशिवाय राहतील का रे ते?

जग नाही मानणार आपल्या लग्नाला शोना आणि बच्चू माझ्याजवळ राहतील गं. तू त्यांची आणि माझी अजिबात काळजी करू नकोस.

जग मानू देत अथवा नको पण माझ्यासाठी तूच माझा नवरा आहेस. त्याच्या मिठीत शिरत ती म्हणाली.

हो रे शोना, पण मी हा असा ... फक्त तुझ्या स्वप्नातल्या जगात राहणारा. साऱ्या जगासमोर येवून तुला नाही स्विकारू शकत गं.

पण का?

ते मला विचारू नकोस ना प्लीज...

मग जा इथून कायमचा निघून.

खरंच जावू का?

हो!

बरं जातो मग मी, तू तुझी काळजी घे आणि पपा म्हणतील त्या मुलाशी लग्न कर आणि सुखी हो.

तो उठून जाणार इतक्यात तिने त्याचा हात धरला आणि त्याला विनवू लागली, “नको ना जावूस प्लीज. तुझ्या शिवाय मी नाही जगू शकत रे!”

अग वेडे मी तुझ्या जवळच आहे बघ. तू जेव्हा मला बोलावशील मी तुझ्यासमोर लगेच हजर होईन.

पण मला तू कायमचा हवा आहेस रे, फक्त माझा म्हणून आणि माझ्या सोबत.

मला हि तू हवी आहेस शोना!

मग मी काय करू तूच सांग ना रे?

एक करू शकतेस ... आयुष्यभरासाठी कायमचे डोळे बंद करून, तुला तुझे जग सोडून, माझ्यासोबत माझ्या स्वप्नांच्या दुनियेत यावे लागेल, बोल आहेस का तयार?

हो आहे तयार. माझ्यासाठी तर तूच माझे जग आहेस! तू माझी परीक्षा घेतो आहेस का रे?

नाही गं वेडे, मी फक्त तुझी मस्करी करत होतो.

पण मी सध्या मस्करीच्या मुड मध्ये अजिबात नाही.

अच्छा! मग सांग कधी येते आहेस माझ्याजवळ कायमची तुझ्या ममी पपांना सोडून?

लवकरच! असे म्हणून तिने त्याच्या खांद्यावर डोके ठेवले आणि ती जोर जोरात हुंदके देवून रडू लागली.

सकाळी ती अजून कशी उठली नाही म्हणून तिची मम्मी तिच्या रुममध्ये येवून तिला उठवू लागली. पण ती उशीला तो समजून स्वत:च्या कुशीत घेवून कायमची निघून गेली होती, तिच्या स्वप्नांतल्या जगात, त्याला भेटायला. तिच्याकडून काहीच प्रतिसाद मिळत नसल्यामुळे घाबरून जावून तिच्या ममी ने तिच्या पपांना बोलावून आणले. अहो, बघा ना! हि उठत का नाही आहे? तिच्या पपांची नजर जवळच पडलेल्या बेगॉन स्प्रेच्या रिकाम्या बाटलीवर गेली. इतक्यात तिच्या ममाला तिच्या जवळच एक चिठ्ठी सापडली.

प्रिय ममी पपा,

मी राहुल बरोबर लग्न नाही करू शकत. कारण मी आता माझ्या राज्याकडे चालली आहे. खरे तर आमचं लग्न केव्हाच झालंय आणि आम्हांला आता आमचे दोन बच्चू हि आहेत. इतके दिवस हि गोष्ट मी तुमच्यापासून लपवून ठेवली त्याबद्दल मी तुमची माफी मागते. काही कारणांमुळे मी त्यांना तुमच्या समोर नाही आणू शकली, पण कधी ना कधी तुमची आणि त्यांची ओळख नक्की करून देईन. मला त्यांची आणि त्यांना माझी खूपच गरज आहे म्हणून मी त्यांच्या जवळ कायमची चालली आहे. माझी काळजी करू नका. तुम्ही तुमची काळजी घ्या.

तुमची मुलगी

राणी.

समाप्त.

- संतोषी साळस्कर.

माझ्या काही रोमांटिक कविता

2010-03-15T09:58:00.000-07:00

दूर कुठेतरी

दूर कुठेतरी

शांत समुद्रकिनारी ...

कुशीत तुझ्या मी

अन गुंफलेले हातात हात...

थोडेसं लाटांसोबत अन

थोडेसं एकमेकांसोबत खेळून ...

मावळत्या सूर्याच्या साक्षीने ...

एकमेकांकडे पाहत

सारया जगाला आज विसरून जावू ...

मिठीत एकमेकांच्या ...

चल ना रे सख्या

आज आपण विरघळून जावू ...

- संतोषी साळस्कर.

*******************************

मिलनाची रात

ठरवले नव्हते काही

कसे अचानकच हे घडले

अबोल्याने माझ्या तुला

अजूनच जवळ आणले.

होता तुझा सर्वांगावर स्पर्श

राग माझा वितळू लागला,

बाहुपाशात मग तुझ्याच

स्वत:ला हरवू लागला.

सुरु केलेस तुझे चाळे

मन माझे भटकवलेस,

भिडवून देहाला देह

कौमार्य कायमचे मिटवलेस.

प्रेमाच्या वर्षावात जणू

दोघंही न्हाहून निघालो,

चरणसीमा गाठताच

पुन्हा एकमेकांना बिलगलो.

तू अन मी पण तेव्हाच

कायमचे गळून पडले,

आपण हेच आता खूप

जवळचे वाटू लागले.

- संतोषी साळस्कर.

*****************************

तू-मी जसे सूर्य-चंद्र

तुझा आवडता सुर्य,

माझा आवडता चंद्र,

तू आगीचा तप्त गोळा.

मी शितल दुधाची छाया.

सगळ्यांसाठी तू दिवसभर सूर्यासारखा खपतोस,

रात्री माझ्या कुशीत हळूच अंग टाकून झोपतोस,

माझे हि काम त्या चंद्रासारखेच रात्रभर जागणे,

प्रेमाच्या वर्षावात तुला अखंड न्हाहून टाकणे.

जसा सूर्याचा उसना प्रकाश

चंद्राचे रूप उजळवतो,

तसाच तुझा स्पर्श रे सख्या

माझे सौंदर्य खुलवतो.

एकटाच तळपतो तो सूर्य नभी

तसेच तुझे हि असामान्य तेज,

सोबतीला माझ्या जरी चांदण्या

तुझ्याशिवाय नाही रे अजिबात चैन.

- संतोषी साळस्कर.

*******************************

भास

कसं रे सांगु तुला

मी तुझाच विचार करते,

धुंद तुझ्या मिठीत

मी स्वत:लाच हरवते.

बोलणे तुझे ते मधाळ

मी माझा राग ही विसरते,

बाहुपाशात मग तुझ्याच

अश्रुनां मोकळी वाट मिळते.

सांत्वन करता करता तू

मला स्वंत:मध्ये गुंतवतोस,

नकळत मग माझ्या

देहाशी खेळत बसतोस.

जादू तुझ्या स्पर्शातील

अशी माझ्यावर चालवतोस,

करुन मनाला बेधुंद

अवधे विश्वच माझे व्यापतोस.

नसतो तुझ्याशिवाय मला

दुसरा कसलाच ध्यास,

सांग ना रे तुच, का होतात?

स्वप्नांत मला हे असले भास.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

नदी आणि सागर

एक नदी अशीच

स्वतंत्र एकटी वाहणारी,

कधी भेटते सागराला

नेहमी वाट पाहणारी.

वाहता वाहता जरी ती

वाटेतल्या तलावांना मिळाली,

पण सागराची ओढ तिची

तशीच कायम राहिली.

असेच एकदा सागराच्या

ओढीने तिला झपाटले,

खिन्न मनाचे दर्शन

तिने पूरातून करविले.

शांत करण्यासाठी तिला

पावसांचे थेंब जमले,

सोपी करुन तिची वाट

तिला सागराजवळ आणले.

पाहून समोर सागराला

आपले भान ती हरपली,

शिरुन त्याच्या मिठीत

स्वंत:चे अस्तित्वही विसरली.

सागरानेही तिला मग

आपल्यात सामावून घेतले,

त्याच्या मनातील सर्वच

जणू काही तिलाही कळले.

तो ही होता तिच्यासाठी

झालेला तेवढाच आतूर,

खुदकन ती मनात हसली

अधुराच नदीविनाही सागर.

- संतोषी साळस्कर.

****************************

तू

कोडयात टाकतं खरंतर मला

कधी कधी तुझं वागणं,

कधी प्रेम, कधी अबोला

कधी नूसतचं एकटक पाहणं.

कधी असतोस पावसांच्या सरी

मनाला हळुवार स्पर्शून जाणा-या,

कधी होतोस इंद्रधनुष्य

आयुष्याचे विविध रंग दाखविणारा.

कधी येऊन भुंग्याप्रमाणे

माझे सर्वस्वच लुटतोस,

कधी नाजुक फुलांप्रमाणे

मला अलगद जपतोस.

कधी बनून विशाल व्रुक्ष

मायेची सावली देतोस,

रागावल्यावर जणू काही

तप्त वाळवंटच भासतोस.

खंर सांगु का, तु मला

केव्हा जास्त आवडतोस,

मी काही न बोलताही

मनातील सर्वच जाणतोस.

- संतोषी साळस्कर.

*****************************

भेट

मनातील तुझ्या विचारांना

आवर कसा रे घालु,

तूच सांग अजून किती दिवस

तुला नुसतंच स्वप्नात पाहू.

भेटशील कधीतरी याच आशेवर

अजूनही मी रे जगतेय,

नजर का गर्दीत दरवेळी

तुलाच जिथेतिथे शोधतेय.

ये ना आतातरी समोर

का इतकं सतावतोस,

जाणून बुजूनच ना रे

तू हे सर्व काही करतोस.

म्हणूनच ठरवलंय मी हि

आता माझ्याच मनाशी,

समोर येत नाहीस तोपर्यंत

जा कट्टीच तुझ्याशी.

- संतोषी साळस्कर.

**************************

मी आणि प्रेम

वाटेवरती सहजच एकदा

मला जेव्हा प्रेम दिसला,

नजर चुकवून मी जावू लागली

तर तो वाटच माझी अडवू लागला.

मी म्हणाली काय आहे

वाटेत का असा आडवा येतोस,

पुन्हा नजरेसमोर येवून

का मला असा त्रास देतोस.

तो म्हणाला :

म्हणटलं आता सरळ

तुलाच जावून विचारुया,

माझ्याबद्दलच्या कडवटपणाचं

रहस्यतरी तुझ्याकडून जाणुया.

फक्त नाण्याची एक बाजु बघुन

तू अख्ख नाणं खोटं ठरवतेस,

म्हणूनच आलोय मी तुला न्यायला

माझ्या बाबतीतलं तुझं मत बदलायला.

तुच आंधळेपणाने

कुणाच्याही प्रेमात पडतेस,

दोष मात्र नंतर त्याचा

मलाच देत बसतेस.

का असते तुला खरंच

प्रत्येक गोष्टीत इतकी घाई,

प्रेमात का ग पडतेस तू

नेहमीच इतक्या लवकर बाई.

प्रेमाची कबुली देण्याआधी

नीट पारख त्या व्यक्तीला,

खरंच देईल का तो शेवटपर्यंत साथ

विचार आधी स्वत:च्या मनाला.

आकर्षणालाच खरंतर तू

प्रेमाचं नाव देतेस,

क्षणाक्षणाला मग त्यात

असंख्य चुका करतेस.

आनंदाचीही आहे गं

एक चांगली बाजू मला,

पण दुखं, अंश्रु आणि विरहच

का बरं दिसतात तुला.

मनातून काढुन टाक राणी

आतातरी माझ्यावरचा राग,

चल करु पूर्वीसारखी मैत्री

यापुढे शहाण्यासारखी वाग.

- संतोषी साळस्कर.

*************************************

माहित नाही का?

कोणाला तू आवडत नसलास

तरी मला का खूप आवडतोस?

नयनी तुझीच स्वप्ने,

ओठांवर तुझेच नाव,

मनात तुझेच विचार,

आजकाल हे रे असे का?

प्रेमाची हि नशा असावी कि

ह्याला तुझीच जादू म्हणावी?

ओढ तुझ्या प्रीतीची मला

स्वस्थ बसू देत नाही,

कामात हि आजकाल का

कुठेच लक्ष लागत नाही?

आपली सगळी परकी वाटतात

आणि तूच का आपलासा वाटतोस?

पण तुला कळत नाही

माझ्या हृदयाचे दु:ख,

कारण बघावं तेव्हा तू तर

असतोस आपला रुक्ष.

चल ये ना आणि मला तुझ्या कुशीत घे,

नेहमीच्या त्या आपल्या स्वप्नांच्या नगरीत ने.

- संतोषी साळस्कर.

*****************************************

माझी चित्रकला / My Paintings

2008-02-18T04:44:00.001-08:00

गणराज रंगी नाचतो नाचतो

About Me

राजकुमारी Princess

चंदा रे चंदा रे कभी तो जमीपे आ बैठेगे बाते करेंगे ...

इंतजार ... मेरी सुबह को तेरी शामो का,
मेरी शामो को तेरी सुबह का इंतजार ...

Flower

स्त्रीजन्म

Girl with cat

दिल कभी गंदा, कभी हे नेक बंदा, दिल का भरोसा कैसे कोई करे ...

मेरे हाथ मे तेरा हाथ हो, सारी जन्नते मेरे साथ हो,
तू जो पास हो तो क्या ये समा, तेरे प्यार मे हो जावू फनाह ...

Don't search for LOVE, let the love finds you...

Sad Flower due to pollution

तेरे प्यार मे हे ऐसे जिये हम, जला हे ये दिल ये आंखे हुई नम ...
बस एक पल ...

My Sweet Baby

My Naughty Baby

जलपरी

लबो कि गुजारिश है ये पास आ जाए ... हम तुम ....

Lion Kids

हे अजून मलाच नाही कळलं मी काय काढलंय नक्की :P ...

तारे आसमा के धरती पे किसने उतारे ...

Fish

This is my painting in paint brush programme

.
.
.

माझी चित्रकला / My Pencil Sketches

2007-05-07T04:14:00.000-07:00

सबका मालिक एक

जो है अलबेला मद नयनोवाला, जिसकी दिवानी ब्रिज कि है हर बाला,
वो कृष्णा है

माझं सोनुलं सोनुलं माझं छकुल छकुल

Nature

Hritik Roshan

Shridevi

Cat in Cup

Fish

Dancing with my Prince

श्री गणेशाय नमः

ILU ILU

- Santoshi Salaskar.

.
.

माझ्या रांगोळ्या / My Rangoli

2007-05-07T03:50:00.000-07:00

- Santoshi Salaskar.

माझ्या काही विरह कविता

2007-05-07T02:56:00.000-07:00

(माझी हि कविता युगांधरा, अस्पर्शी, हि वाट एकटीची, काजळवात, मला अशीच राहु द्या, घरकुल या कादंबरीतील नायिकांना समर्पित.)

शापित राजकन्या

हस-या चेह-याआड लपवून

मनातील आपल्या वेदना,

वाट पाहत होती राजपुत्राची

एक शापित राजकन्या.

आयुष्यभर एकटेपणाचा

होता तिला शाप,

कळत नव्हते तिलाच

काय केले होते तिने पाप.

मनापासून केले प्रेम

हाच का झाला गुन्हा,

कधीच येणार नाही का

तो राजकुमार तिचा पुन्हा?

अर्ध्यावरच सोडून गेला

तो प्रेमाचा डाव,

मागे फक्त शिल्लक ठेवले

त्याने आठवणींचे गाव.

त्याच आठवणींच्या जगात

स्वत:ला ती सावरतेय,

बेधूंद होना-या मनाला

वेळोवेळी आवर घालतेय.

मोकळी करून देवून

डोळ्यांतील अश्रुंची लाट,

ठरवले तिच्याही मनाने

एकटीनेच चालायची हि वाट.

- संतोषी साळस्कर.

***********************************************

मुक्त मी

मनावर केलेस वार

हृदय माझे तोडलेस,

तुझ्या विचारात बंदिस्त

श्वास माझे कोंडलेत.

अपमानाचे घोट सतत

किती दिवस प्यायचे,

तोडून सारे पाश आज

मला मुक्त व्हायचेय.

घेवून भरारी उंचच उंच

जग आहे मी जिंकणार,

पसरून पंख चोहिकडे

आकाश कवेत घेणार.

दाखवून देणार तुलाही

माझं काय अस्तित्व आहे,

माझ्याशिवाय तू म्हणजे

फक्त एक शून्यच आहेस.

तेव्हाच बहुतेक तुला

माझं खरं महत्व कळेल,

पण माझ्या आयुष्यातून तुला

मी कायमचं दूर केलं असेन.

- संतोषी साळस्कर.

*************************************

गैरसमज

क्षणभर तुझा हात हाती घेतला

मनाला किती बरे वाटले होते,

जणू साऱ्या जगाशी लढण्याचे

बळच तेव्हा मला मिळाले होते.

तुझ्या डोक्यात असंख्य विचारांचे

काहूर त्यावेळी माजले होते,

मला मात्र तुझ्या डोळ्यात

पूर्णपणे बुडून जावेसे वाटत होते.

तू होतास स्वत:शीच झगडत

सारे मला कसे समजवावे,

मला वाटले निदान आतातरी

माझ्या मनातले भाव तुला कळावे.

मनात सहजच आले

हळूच तुझ्या कुशीत शिरावे,

या हृदयाचे त्या हृदयाला

काही न बोलताच सारे कळावे.

पण पुन्हा माझ्या स्वप्नांनी

माझा घात केला,

जेव्हा सर्व गोष्टींचा तू

अखेर उलगडा केलास.

समजत होती प्रेम

मी इतके दिवस ज्याला,

फक्त निखळ मैत्रीचे नाव

तू दिलेस अखेर त्याला.

दोष तुझाही नव्हताच म्हणा

तू होतास परिस्थितीचा गुलाम,

माझ्याच मनावर योग्यवेळी मी

घालायला हवा होता लगाम.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

बदल

तो म्हणतो... बदल...

विचार बदल... आचार बदल...

स्वत:लाच पूर्णपणे बदल...

अरे सगळंच बदलायचं तर माझ्यातली मी राहणार काय?

आणि इतकंच जर बदलायची गरज असेल तर

प्रेमात पडताना माझ्यात तू असे पाहिलेसच होतेस काय?

नक्की माझ्यावर प्रेम करतोस की त्यात काही व्यवहार शोधतोयस?

एखाद्या व्यक्तीला ती आहे तसंच स्विकारायचं असतं.

नसेल स्विकारणं जमत तर कायमचंच विसरायचं असतं.

आता हे तुझं तूच ठरव...

तुला नक्की मी हवी आहे की माझ्यातील बदल?

संतोषी साळस्कर.

*****************************************************

तूच सांग ना का?

तूच सांग ना का यापुढे तुझ्यावर प्रेम करू,

तू तर माझ्यावर कधी प्रेम केलेसच नाहीस,

माझ्या प्रेमाची तर तुला काही किंमतच नाही.

तूच सांग ना का यापुढे तुझ्या आठवणी जपू,

मी तर कधी तुला आठवलीच नाही,

माझ्या आठवणीतही अश्रुंशिवाय काही दिलेसच नाहीस.

तूच सांग ना का यापुढे तुझी वाट पाहू,

तू तर मला कधी हाक मारलीसच नाहीस,

मी मारलेल्या हाकेलाही कधी मागे वळून पाहिलेसच नाहीस.

तूच सांग ना का?

- संतोषी साळस्कर.

********************************************

मी मेल्यावर ...

मी मेल्यावर एकदा मला पाहून जा

देहावर माझ्या थोडी फुले टाकून जा,

खोटे का असेना दोन अश्रुही ढाळून जा

मेल्यावर तरी एकदा प्रेमाचे सुख देवून जा.

एकतर्फी प्रेम केले तुझ्यावर हा गुन्हा झाला

त्यातच माझा अर्धा अधिक जीव रे गेला,

तुझी वाट पाहण्यातच आयुष्य सारे सरले

आणि मग हळूहळू म्हातारपणाने घेरले.

आता नाही रे काहीच अपेक्षा

फक्त एकदाच शेवटचं तुला पहायचंय,

जिवंतपणी जे सुख मिळालं नाही

ते सारं मेल्यावर अनुभवायचंय.

म्हणूनच सांगतेय रे ऐक ना जरा

मी मेल्यावर ...

एकदा तरी मला पाहून जा ...

आणि प्रेमाचे ते सारे सुख देवून जा.

- संतोषी साळस्कर.

***********************************

हल्ली हे असंच होतं

हल्ली हे असंच होतं

रात्रीची झोप म्हणजे

छताकडे एकटक पाहणं

आणि डोळ्यातून अश्रुंच वाहणं.

स्वप्नातसुद्धा आजकाल

का कुणी येत नाही,

एकटेपणा तिथेही काही केल्या

पाठ माझी सोडत नाही.

झोपेची आजकाल खरंच

खूपच भिती वाटते,

पर्याय नसतो दुसरा म्हणून

नुसतेच लोळत राहते.

रात्र जुन्या आठवणीत

अशीच हळूहळू ओसरते,

अवचित लागतो डोळा

आणि नेमकी पहाट होते.

कोणाला काही कळू न देता

मनातले मनातच लपवून,

होते मग दिवसाची सुरुवात

चेहऱ्यावर मुखवटा चढवून.

- संतोषी साळस्कर.

******************************************

सारे काही ...

बोलायचे असते खूप काही

पण शब्दांचा मेळ साधता येत नाही

आणि मनातच राहून जाते सारे काही ...

विसरायचे असते खूप काही

पण विसरता मात्र येत नाही

आणि आठवणच जागवून जाते सारे काही ...

मिळवायचे असते खूप काही

पण नशीब साथ देत नाही

आणि स्वपनच बनून राहते सारे काही ...

- संतोषी साळस्कर

*****************************************

आठवणी

मी करत होती प्रेम

तेव्हा भाव खात होतास,

निघून गेल्यावर मात्र आता

आठवणी जपत बसलास.

तुझ्या एका हाकेवर

मी आली असती धावून,

अखेर मीच थकली रे

तुझी वाट पाहून.

तू तर त्यावेळी माझी

पर्वा ही नाही केलीस,

माझ्या मनाची अवस्थाही

कधीच नाही जाणलीस.

माझ्या जबाबदारीचं ओझं

तुला घ्यायचं नव्हतं,

मी तरी रे काय करु मला

लग्नाचं नातं हवं होतं.

माझ्या आयुष्याचा मार्ग

मीच मग निवडला,

मातापित्यांनी शोधलेला मुलगा

जोडीदार म्हणून स्विकारला.

माझ्यावरचं प्रेम बहुतेक

आता तुला जाणवतंय,

पण खुप उशीर झालाय

हेच तुला मला सांगायचंय.

मी नाही जपणार तुझ्या

कुठल्याच आठवणी भविष्यात,

कारण मी खुश आहे आता

माझ्या नविन आयुष्यात.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

व्यथा

मनावर विचारांचा मारा,

अव्यक्त भावनांचा कोंडमारा,

वाहत्या अश्रुंचा सहारा,

मध्येच कधीतरी असेच,

जुन्या आठवणींना उजाळा.

फसवं स्वप्नांचं जग,

बैचेन मनाची तगमग,

अपेक्षांचं भलंमोठं ओझं,

सहनही होत नाही,

सांगताही येत नाही.

भास आणि फक्त भास,

कधी वेदना देतात त्रास,

हसण्यांतही आणि रडण्यांतही,

कुणासाठी नुसतंच झुरणं,

रोजचंच हे असं जगणं.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

मित्र आणि प्रियकर

मित्र असेपर्यंत ठीक होता,

प्रेमाचा खेळ सुरु झाल्यापासुन

अधिकारच माझ्यावर गाजवतो,

प्रत्येक गोष्टीतही विनाकारण

Explanation आता हा मागतो.

मित्र होता तेव्हा नेहमी

माझ्याआधीच आलेला असायचा,

प्रेमाचा खेळ सुरु झाल्यापासुन

कामातील व्यापामुळे दरवेळी

वेळच ह्याच्याजवळ नसायचा.

मित्र होता तेव्हा कसा

स्वत:हूनच फोन करायचा,

प्रेमाचा खेळ सुरु झाल्यापासुन

मी केलेला फोनही कधी कधी

रागाने नाही उचलायचा.

मित्र होता तेव्हा कसा

रागाची माझ्या खूप पर्वा करायचा,

प्रेमाचा खेळ सुरु झाल्यापासुन

उगीचच माझ्यावर भडकतो

आणि रोजच मला हा रडवतो.

मित्र असेपर्यंत सगळं ठीक होतं,

प्रेमाचा खेळ सुरु झाल्यापासुन

ह्याचं नातं अजूनही तसंच आहे सगळ्यांसाठी,

मी मात्र बंदिस्त ह्याच्याच कोषात जगासाठी.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

रातराणी

काय उपयोग दोष देऊन त्या भुंग्याना,

चूक तर आपलीही तेवढीच असते ना,

सर्वकाही कळत असूनही जाणुनबुजून

ओरबाडण्याचे स्वातंत्र आपणच त्यांना दिले ना?

आपण फ़क्त मागे आठवनी जपत राहतो,

तो नेहमीप्रमाने दुसरया फ़ुलावर चाल करुन जातो,

सर्वकाही करुनही तो नाम-निराळाच राहतो,

दोष मात्र त्याचा निष्पाप फ़ुलांवर येतो.

पुन्हां मग रातराणीचे ते सुर्यप्रकाशात

आपल्या भुंग्याकडे पाहुन झुरणे,

आणी चंद्रप्रकाशात शेवटी मग पुन्हां

नेहमीप्रमाणे तसेच विना गंध उमलणे.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

भावना

प्रेमाचा खेळ आयुष्यात

कधी-कधी नकोसा वाटतो,

सहवास कुणाचा तरीही

आपल्याला हवाच असतो.

निशब्द रात्री जेव्हा

आसवात चिंब भिजतात.

रिकाम्या स्वप्नांत उगीचच

कसलेतरी भास होतात.

आभाळातल्या चंद्र-चांदण्या

एकत्र जेव्हा दिसतात,

ह्रदयात मात्र नको त्या

भावना जागवून जातात.

नयन सदैव कुणाचीतरी

आतुरतेने वाट पाहतात,

कितीही वेदना झाल्यातरी

ते हसत सहन करतात.

मिळालं की गमावलं

मला नाही काही कळत,

कितीही समजावले तरी मन

प्रेमाच्या विरोधात नाही वळत.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

दिवा

दिवाळीच्या दिवशी पेटवतात पणती

आणि करतात लक्ष्मीची आरती,

दूर होतो घरातला अंधकार

आणि लक्ष्मी येते आपल्या घरात.

माझ्या मनातही असाच

एक दिवा जळत आहे,

जो वाट पाहत आहे त्या प्रकाशाची

जो करेल दूर अंधार माझ्या जीवनातील.

- संतोषी साळस्कर.

************************************

असं काही झालं की खूप राग येतो...

असं काही झालं की खूप राग येतो,

मला बोलायचे असते खूप काही,

पण त्याच्याजवळ कधी वेळच नसतो,

काहीतरी कारण सांगून का तो उगिच मला टाळतो?

असं काही झालं की खूप राग येतो,

त्याला एकटेपणा जाणवल्यावर मला जवळ करतो,

स्वत:च्या मनाप्रमाणे मग हवंतसं वागवतो,

माझ्या भावनांशी दरवेळी का तो खेळतच राहतो?

असं काही झालं की खूप राग येतो,

हवं तेव्हा तो मला आपलं म्हणतो,

वाटेल तेव्हा एका क्षणात परकं करतो,

असं असेल तर का तो माझ्या आयुष्यांतच पुन्हा येतो?

- संतोषी साळस्कर.

************************************

भटकणारी आत्मा

मी ना कुणाचीही

आता कुणीही राहिली,

सगळीच नाती अखेर

माझी इथली संपली.

शरीर मेलं असलं तरी

आत्मा अजूनही जिवंत आहे,

कोणाच्यातरी प्रतिक्षेत तो

इथून तिथे भटकतो आहे.

लवकर द्या मुक्ती मला

नाहीतर मी पिसाळेन,

भूत बनून तुम्हां सर्वांना

बघा हा मी खूप छळेन.

- संतोषी साळस्कर.

************************************

आठवणींचा पाऊस

एकटेपणाचं दु:खं सतत

किती दिवस सहायचं,

जुन्या आठवणींना अजून

किती दिवस आठवायचं.

मी हि आहे रे इथे बैचेन

तुझ्यासारखीच ह्या पावसात,

पण कधी रे येणार सांग ना

तुझ्याही ते सर्व ध्यानात.

तु हि जरा जाणून घे रे

माझ्या मनातील भावना,

घायाळ ह्रदयावर प्रितीचे औषध

तू लवकर येवून लाव ना.

- संतोषी साळस्कर.

***************************************

मन

कधी कधी मनाची

अशी अवस्था का होते,

विचारच विचार आणि मग

अचानक निराशा येते.

आशेच्या हिंदोळ्यावर झूलताना

मन हे अचानक उन्मळून पडते,

स्वत:ला आवर घालता घालता

परिस्थितीच हाताबाहेर निघून जाते.

आठवणींच्या लाटेवरून फिरूनी

मन हे जेव्हा परतून येते,

डोळ्यांच्या किना-यावर अलगद

अश्रुंचा का पाऊस पाडून जाते.

- संतोषी साळस्कर.

***************************************

प्रेमातील काटे

कोण रे तू

कुठून आलास?

मनावर माझ्या

राज्य करून गेलास.

क्षणभरासाठीच मायेची

सावली बनून आलास,

आयुष्यभरासाठी अश्रुंचा

पाऊस देवून गेलास.

येताना प्रेमाची

फुले होती आणलीस,

जाताना विरहाचे

काटे तेवढे दिलेस.

तेच काटे आता

मला सतत टोचतायत,

शिल्लक राहिलेला प्राण जणू

शेवटची घटका मोजतायत.

- संतोषी साळस्कर.

****************************************

माझ्या काही इतर कविता

2007-05-05T04:48:00.000-07:00

मन आणि हृदय

मनाचं बंड सुरु झालंय हृदयाशी,

अचानक पटेनासं झालंय दोघांच एकमेकांशी.

मनाने घेतला पवित्रा बोलू लागला हृदयाशी,

नेहमीच तू स्वत:च्या मर्जी प्रमाणे वागतोस,

चार चौघात मग माझी लाजच घालवतोस.

असं रे तू कसं काय म्हणतोस?

श्वास जरी माझे असले तरी सगळे आदेश तूच देतोस,

आणि मी मर्जी प्रमाणे वागतो म्हणून मलाच वर दोष देतोस.

किती वेळ तुला सांगितलं Always be Practical in life,

Don’t get Emotional Fool, तरी पुन्हा त्याच चुका करतोस,

नको त्या आठवणींना सांग ना का कवटाळून बसतोस.

मी तरी काय करू रे हवं ते मिळत नाही

आणि उपेक्षा पाठलाग सोडत नाही,

आठवणीच काय त्या मला साथ देतात.

नको करूस यापुढे कोणावरही आंधळ्यासारखा विश्वास,

तुझ्या अश्या वागण्याचा त्रास आम्हांला रे होतो,

दरवेळी तुझ्या रडण्याने जीव आमचा तीळ तीळ तुटतो.

खरं सांगायचं तर माझा ही नाईलाज असतो,

आशेच्या हिंदोळ्यावर मी नेहमीच झुलत असतो,

परतून येणार नाही प्रीती तरी वाट पाहत राहतो.

अरे जे मिळणार नाही त्यामागे का तू असा धावतोस,

समजून ही सारे काही मुर्खासारखाच वागतोस,

स्वत:सकट मग आमचा ही छळवाद मांडतोयस.

काय रे तुम्ही दोघं असे कशाला भांडताय?

योग्य मार्ग दाखविण्याऐवजी मला अजूनच confuse करताय.

मनाच्या जागी मन आणि हृदयाच्या जागी हृदय योग्य!

पण तुम्हीच मला सांगा अश्यावेळी मी काय करायचं?

मन आणि हृदय यापैकी नक्की कोणाचं ऐकायचं?

- संतोषी साळस्कर.

************************************************

पाऊस ओला चिंब!

पाऊस म्हणजे हिरवळ

कुठे सुगंधी मातीचा दरवळ.

पाऊस म्हणजे निसर्गाची उधळण

डोंगर माथ्यावर धुक्यांची पखरण.

पाऊस म्हणजे वाहता निर्मळ झरा

सोबत कानात गुज घालणारा वारा.

पाऊस म्हणजे सखा आयुष्यभराचा

उन्हात मिसळून बनलेला रंग इंद्रधनुष्याचा.

- संतोषी साळस्कर.

*****************************************

नियम

माझ्या मना आता तरी सुधर

जुन्या आठवणींना तू कायमचं विसर.

अश्रुंनी यापुढे कधीच नाही वाहायचं

डोळ्यांच्या आताच बंदिस्त व्हायचं.

हृदयाने नाही उगीच कोणावरही भाळायचं

प्रेमापेक्षा मैत्रीलाच जास्त महत्वाचं मानायचं.

पापण्यांनी सतत नाही मिटायचं

भेदक नजर ठेवूनच समोरच्याला भिडायचं.

आजपासून तुमच्यासाठी हे नियम आहेत खास,

नाही ऐकलात तर बघा माझ्याशी आहे गाठ!

- संतोषी साळस्कर.

*******************************

कविता

कधी कधी मनाला

सहजच काहीतरी सुचतं,

विचार करता करता ते

कविताच करत बसतं.

मनातील भावना जणू

कवितेत माझ्या उतरतात,

इतरांजवळ हळूच त्या

गुपित माझं उलगडतात.

मनावरचं ओझं थोडं

कमी झाल्यासारखं वाटतं,

ऐकणारं जेव्हा कुणीतरी

कवितेरूपी माझ्याजवळ असतं.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

हॉस्पिटल

औषधांची विपूल रेलचेल

नातलगांची नकोशी ये-जा,

असहाय्य पेशंट खेळणं

सराईत डॉक्टरच्या हातचा.

General, ICU, Special

Ward तरी किती,

बघुन एकेक Equipment

वाटायला लागते भिती.

असो कुठलीही अवस्था

बालपण, तारुण्य वा म्हातारपण,

आपल्याला करते फक्त निराश

येते जेव्हा कधी हे आजारपण.

काही सात्वंन करतात

तर काही घाबरवून सोडतात,

स्वत:च्या अनुभवांची मग

कथाच सांगत सुटतात.

बघून बिलाची रक्कम

जो तो पडतो चाट,

सरकारी असो वा खाजगी

पेशंटची लागते पुरती वाट.

- संतोषी साळस्कर.

***********************************

झोप

एका नविनच विश्वात

आपल्याला नेवून सोडते,

अशी ही झोप सगळेच

टेन्शंन विसरायला लावते.

वेळेवर आली तर चांगली

नाहीतर पंचाईत करुन सोडते,

या कुशीवरुन त्या कुशीवर

नुसतेच लोळत पडायला लावते.

कुणी म्हणत जास्त झोपणारा

असतो मुलखाचा आळशी,

सुखाने झोपू द्या हो मला

तुम्हांला कशाला त्याची काळजी.

कविता करता करताच

बघा पुन्हां जांभई आली,

कारण एक झोप काढायची

माझी पुन्हां वेळ जी झाली.

- संतोषी साळस्कर.

******************************************

विचार

कधी चांगले कधी वाईट

विचार डोक्यात येतात,

हृदयाला मग हवं तसं

आपल्या मनाप्रमाणे वागवतात.

कधी वर्तमानाची चिंता

कधी भविष्याची भीती,

कधी नुसत्याच आठवणी

साले विचार तरी किती.

विचारांच्या गतीला ह्या

विश्रांती कधी मिळणार,

आयुष्याला पूर्णविराम लागल्यावरच

बहुतेक हे हि यायचे थांबणार.

- संतोषी साळस्कर.

****************************************

थांबला तो संपला

आयुष्याच्या वळणांवर दरवेळी

काहीतरी नविन घडत असतं,

चांगलं काहीतरी त्यातूनही

आपणंच शोधायचं असतं.

नशिबाला दोष देणारे लोक

नेहमीच हरत राहतात,

प्रयत्न केला मनापासून तर

स्वप्नेंही जरुर साकार होतात.

ईच्छाशक्तीच्या बळावर

माणूस सदैव जिंकतो,

थांबला तो संपला आपण

म्हणूनच तर म्हणतो.

- संतोषी साळस्कर.

******************************

आयुष्याचा जमाखर्च

काय मिळवलं आणि काय गमावलं

आयुष्याच्या जमाखर्चात काय कमावलं.

प्रत्येक गोष्ट जरी मिळाली हाती

मनाला नाही तरीही थोडीही शांती.

जेवणात नुसतेच वेगवेगळे पंचपक्वान

तृप्तीचे नाही त्यात कसलेच समाधान.

ओठांवर नुसतेच देवाचे नाव

पण मनात नाही कसलाच भाव.

प्रेमाचा सहवास हवाय प्रत्येकवेळी

पण नात्यांच्या बंधनात अडकायचे नाही.

मांडला हिशोब जेव्हा जमाखर्चाचा

बाकी शिल्लक होता फक्त गोल शुन्याचा.

- संतोषी साळस्कर

********************************************

मला काय व्हावेसे वाटते?

कधी कधी मला असे वाटते,

फ़ुलपाखरांप्रमाने हवेत तरंगावे,

या फ़ुलावर तर कधी त्या फ़ुलावर,

बसुन गोड गोड मध प्यावे.

कधी कधी मला असे वाटते,

माश्याप्रमाने पाण्यात पोहावे,

या खडकात तर कधी त्या,

खड्कांत शिरुन मस्त डूबावे.

कधी कधी मला असे वाटते,

पक्ष्यांप्रमाने आकाशात उंच उडावे,

आज या देशात तर उद्या,

त्या देशात वाटेल तेव्हा फ़िरावे.

पशुपक्ष्यांचे असे हे जीवन,

किती आंनदी असावे,

परंतू पैशांसाठी जगणार्र्या आंम्हा,

मानवास ते कधी ही न कळावे.

- संतोषी साळस्कर.

*********************************************

***********************************************

****************************************

माझ्या काही इतर चारोळ्या

2007-05-05T04:09:00.000-07:00

*********************

चार ओळी मिळून
एक चारोळी बनते,
मनातलेच आपल्या सर्वकाही
तिच्यात सामावले असते.

- संतोषी साळस्कर.

**********************

मी आहे राजकुमारी
माझ्या स्वप्नातल्या जगाची,
जिथे चालते हुकुमशाही
नेहमीच माझ्या मनाची.

- संतोषी साळस्कर.

**********************

ठरवलंय मी ही आता
जशास तसे वागायचे,
कुणी वाकड्यात शिरलं की
सरळच त्याला करायचे.

- संतोषी साळस्कर.

****************************

काही माणसं अशीच असतात
आपुलकीचा आव आणतात,
समोर गोड बोलतात आणि
मागून पाठीत वार करतात.

- संतोषी साळस्कर.

***************************

कशाला वाचून राशीचक्र
उगाच भविष्य जाणायचं,
सोडून उद्याची चिंता
वर्तमानात मजेत जगायचं.

- संतोषी साळस्कर.

***********************

मीच आता माझं
पुढचं आयुष्य घडवणार,
कोणाच्याही सोबतीशिवाय
पुढे चालायला शिकणार.

- संतोषी साळस्कर.